De Wietboulevard, Nederlands-Belgische soap

 

©JosNijsten2008

 

Wat voorafging

 

Zoals elk land ter wereld hebben ook BelgiŽ en Nederland een aantal cannabisgebruikers. Er is dus vraag naar cannabis. Het aanbod kan komen uit legale bron bij gebreke waaraan het aanbod zal komen uit het zwarte circuit. Wat het ook wordt, ťťn zaak is zeker: waar vraag is zal het aanbod volgen.

 

BelgiŽ heeft gekozen voor het zwarte circuit. Nederland kiest voor de grijze zone. Belgen die met dat zwarte circuit niets te maken willen hebben, gaan de grijze zone van Nederland opzoeken. Veel mensen met andere verslavingen verzetten zich tegen deze vorm van toerisme.

 

Om het allemaal wat eenvoudiger en vooral overzichtelijker te maken, heeft burgemeester Leers van Maastricht "De Wietboulevard" bedacht, een plek buiten het stadscentrum, waar het aangenaam vertoeven zal zijn met een beetje pot en een potje pool. Wie daar problemen mee heeft is een problemenzoeker, zeggen de voorstanders. Het is een "groot commercieel drugscomplex", zeggen de tegenstanders.

 

Maastricht wil acht coffeeshops uit de binnenstad naar ťťn van de drie geplande CoffeeCorners verhuizen. Wat een buitenkans voor architecten en andere creatievelingen om dat te mogen opbouwen. De eerste vergunningen zijn voor Mississippi, Smokey en Smurf. Zij krijgen een voorlopige uitbatervergunning van drie jaar.

 

Maar als het aan Patrick Dewael (Binnenlandse zaken en OpenVLD in 2008) en Jo Vandeurzen (Justitie en CD&V in 2008) ligt, dan komt die verhuis er niet. Ze hebben er bij Hirsch Ballin (Justitie NL) op aangedrongen om burgemeester Leers op andere gedachten te brengen.

 

Huub Broers, burgemeester van Voeren stelt dat Nederland reclame gemaakt heeft voor zijn tolerant systeem en dat de problemen die daaruit voortvloeien, niet naar BelgiŽ mogen verschoven worden. Hij stelt heel wat overlast in het vooruitzicht. De overlast zal vergelijkbaar zijn met de verkeersoverlast die door mega shopping centers in het grensgebied veroorzaakt wordt. Met dit verschil: de ene keer gaat het om materieel genot, de andere keer om geestelijk genot.

 

De reden moet dan ook eerder gezocht worden in de ideologische weerstand dan in abstracte argumenten als "maatschappelijke overlast". Als Leers zijn plannen doorzet, zullen Vandeurzen en Dewael juridische stappen ondernemen bij het Europees Hof van Justitie in Luxemburg. En die zijn streng. Die hebben BelgiŽ onlangs nog veroordeeld voor het opsluiten van minderjarige asielzoekers.

Beef en sidder.

 

Zal Leers inbinden?

Zal Vandeurzen de oorlog verklaren aan Hirsch Ballin?

Zal Dewael een muur bouwen in Smeermaas?

 

Hieronder antwoord op deze prangende vragen!

 

Grensgevallen

 

Maastricht was al een magneet toen we eind jaren zestig naar de "Bergmans" trokken om met een honderdtal gelijkgestemden zittend op de vloer naar Argent of Solution te luisteren. De aandacht van de douane ging toen niet naar wiet maar naar de smokkel van boter tussen BelgiŽ, Nederland en Duitsland. Ook voor kooplustige grensmadammen was Maastricht altijd al een paradijs.

 

Voor de Belgische maasbewoners stond Maastricht gelijk met een vorm van vrijheid. De drie tot vierduizend dagelijkse coffeeshopbezoekers zijn daar enkel een voortzetting van. De zogenaamde 'drugstoeristen' zijn niet het probleem want zij maken maar tien procent uit van de vijftien miljoen bezoekers die Maastricht elk jaar over de vloer krijgt. Het probleem volgens burgemeester Leers zijn de drugrunners. Dagelijks enkele duizenden mensen die wiet willen kopen vormen een aantrekkelijke doelgroep. Met wat drugrunners te koop aanbieden en de agressieve methoden die ze erop nahouden zijn ze eigenlijk de tegenpool van de coffeeshops. Drugrunners opereren nu op invalswegen en in de directe omgeving van de stadskern. De verplaatsing van een aantal shops naar de stadsrand zou een beter overzicht moeten bieden om die oncontroleerbare verkoop tegen te gaan.

 

Lanaken heeft geen coffeeshops maar wel problemen met huisdealers en straatverkoop. Een geregulariseerde verkoop ziet de burgemeester niet als een oplossing. Die tegenstand vloeit voort uit de beeldvorming die rond "De Wietboulevard" ontstaan is. Een "drugssupermarkt" is ook voor Leers onaanvaardbaar en dat zal het ook niet worden maar de pers hangt wel dat beeld op. Dat vraagt om paniekreacties van politici die niet verder lezen dan krantenkoppen.

 

En dat is niet terecht. Leers blijft immers op eigen Nederlands, Maastrichts grondgebied. Hij gaat ermee door omdat BelgiŽ niet op zijn vraag ingegaan is om samen naar oplossingen te zoeken wegens een te groot verschil in nationale wetgevingen. Dat komt voornamelijk omdat in Brussel wordt beslist voor Lanaken, in Den Haag voor Maastricht en in Berlijn voor Aken. De nationale wetgevingen drukken alle regionale onderhandelingspogingen dood.

Het vrt-praatprogramma Phara had Gerd Leers en Vincent Vanquickenborne (zeg maar "Q") op bezoek om commentaar te geven bij het paniekvoetbal.

 

Vanquickenborne, Q dus, stelt dat Maastricht de lusten van de commerciŽle cannabisverkoop heeft en er dus ook maar de lasten moet bijnemen en die niet afschuiven op BelgiŽ. Omdat Nederland de toevoer van cannabis naar de coffeeshop (de zogenaamde 'achterdeur') niet regelt verschuift de hennepteelt onder druk van de Nederlandse aanpak naar 'ons'. Hij stelt daarbij de vraag aan Leers waarom hij de coffeeshops niet gewoon sluit als ze overlast veroorzaken, er zou immers een regeerakkoord zijn over de sluiting van alle coffeeshops in de grensstreek. Q pleit daar voor de intrekking van vergunningen en het sluiten van coffeeshops.

 

Als de moderator hem eraan herinnert dat hij destijds een joint zou opsteken in de senaat als hij verkozen was, maakt hij een ontwijkende beweging: "Het probleem is dat Nederland wel cannabis kan verkopen maar de toevoer is illegaal. De verplaatsing van plantages naar Belgisch Limburg wijst erop dat het probleem in Europees verband moet opgelost worden zonder hypocrisie."

 

"Wat het probleem is, in Maastricht zijn veertien coffeeshops, een behoorlijk aantal, als ge ziet wat daar verkocht wordt... u veroorzaakt met uw coffeeshops meer overlast dan gelijk wie. In Limburg ontstaan plantages die moeten leveren aan uw coffeeshops en daardoor ontstaan criminele circuits en dat is het grote probleem. U draait altijd de zaak om...", orakelt Vanquickenborne overtuigd verder tegen Leers die de uitspraken als politieke spelletjes afwijst. Q stelt voor om "de hypocrisie op de twee terreinen weg te halen en ervoor te zorgen dat een oplossing gevonden wordt."

 

Over de aanvoer van wiet zegt Q het volgende: "Als ge een gedoogbeleid voert in een land, en we doen dat, dan moet ge er uiteraard voor zorgen dat mensen op een veilige beschermde manier eraan komen en dat betekent ook dat ge een oplossing moet vinden voor wat er in de shops wordt verkocht en op een gecontroleerde manier wordt aangevoerd. Dat is nu niet het geval natuurlijk ... en daarom krijgt ge ook die overlast, niet alleen door die Belgen die bij u komen maar ook omgekeerd door de kweek die naar Nederland gaat"

 

Op de vraag of coffeeshops dan ook in BelgiŽ een oplossing kunnen bieden, antwoordt Vanquickenborne: "Bah, u weet wat mijn opinie is, mijn opinie is dat we Europees best de lat gelijk leggen ..." ... (op de lange baan dus) ... "maar het is natuurlijk niet gemakkelijk. Toen ik in het parlement kwam in 1999 was de hypocrisie in ons land nog veel groter. Ik heb toen gezegd laat ons die eerste stap zetten. Ik pleit op termijn dat we die tweede stap zouden moeten kunnen zetten maar natuurlijk weet ik dat dit in politiek BelgiŽ een ongelooflijk gevaarlijk standpunt is."

 

"En die tweede stap is het ook kunnen kopen in BelgiŽ... daar bent u voor?", vraagt de moderator. "Ja natuurlijk", is het ondubbelzinnig antwoord van Q maar over welke vorm die verkoop moet krijgen, heeft hij zich niet uitgesproken.

 

Het is tien jaar geleden dat Louis Vanvelthoven voorstelde om cannabis te verkopen in BelgiŽ. In de apotheken ...

So what's new Q?

 

Een overbodige praatclub

 

De Limburgse "baronnen" kwamen op 10 februari 2008 in Visť samen om over de Wietboulevard te palaveren. De voorstanders bleven voor en de tegenstanders bleven tegen. Pardon, voorstanders waren niet uitgenodigd.

"De gemeenten rond Maastricht vrezen een niet te voorziene overlast door drugtoerisme", lees ik in de krant. Maar wat verandert er eigenlijk als de shops verhuizen? Komen er dan meer coffeeshopbezoekers? Wat is daar dan mis mee? Elke coffeeshopbezoeker is een cannabisgebruiker die uit de handen van de criminele straatverkoop blijft, toch... ?

 

BelgiŽ wil absoluut het element "overlast" inroepen om de verhuizing van de shops in strijd te kunnen brengen met het (uitgeholde) Schengenverdrag. Maar er is een probleem: de verhuizing gebeurt op Maastrichts grondgebied en daar hebben andere gemeenten weinig in de pap te brokken. De bouwvergunning voor de eerste CoffeeCorner werd op 18 januari 2008 afgeleverd en de werken zijn begonnen. Op het terrein dat grenst aan de gemeente Eijsden in Nederlands Limburg werd begin februari al een bouwkeet in de fik gestoken. Eijsden verzet zich tegen de bouwplannen. Verzet, okee, maar een brandstapel tegen cannabis is religieus middeleeuws.

 

Volgens de tegenstanders van de verhuizing snapt burgemeester Leers het probleem niet. Ik denk dat het "probleem" heel goed gesnapt wordt maar dat de aanpak ervan enigszins verschilt. De Belgische overheid is van mening dat cannabis aan de basis ligt van alle kwaad. De Nederlandse overheid is van mening dat als iedereen voor zijn eigen deur veegt, de hele straat proper is. Dat geldt zeker voor de drugrunners want daar ligt blijkbaar de oorzaak van de frustratie. Het is niet de verplaatsing van de shops die overlast veroorzaakt, het is de verplaatsing van de drugrunners die angst inboezemt. Maar dan moet je de drugrunners aanpakken en niet de coffeeshops want dan krijg je nog meer drugrunners.

 

Wanneer hooligans voor overlast zorgen na een voetbalwedstrijd dan pak je die hooligans aan maar je laat de voetballers en hun sponsors gerust. Nog belangrijker: de ťchte sportliefhebber die geen overlast veroorzaakt, wordt ook gerust gelaten. Projecteer dat op het coffeeshop- en cannabisbeleid, onderzoek waar van de logica afgeweken wordt, stuur bij en we zullen al een heel stuk dichter bij een oplossing staan die ook voor de belangrijkste betrokkenen, namelijk de cannabisgebruikers zelf, aanvaardbaar is. Maar zoals steeds wordt die laatste groep nooit voor het debat uitgenodigd, hoewel de gebruiker de enige is voor wie het gezondheidsaspect vooropstaat.

 

De burgemeester van Lanaken is van mening dat online coffeeshops een einde kunnen maken aan de overlast. Online shops hebben evenwel geen zogenaamde gedoogvergunning en de verkoop via dat kanaal is dus illegaal. Het is trouwens nu al perfect mogelijk om via internet wiet te kopen. Gazet van Antwerpen en Het Nieuwsblad hebben de internetverkooppunten met naam en URL genoemd maar ik doe niet mee aan de promotiecampagne van de burgemeester. Het is immers verboden om reclame te maken voor drugs, zelfs als het om verdoken reclame gaat.

 

Solidair in illusies

 

Er is in de tweede helft van februari weer duchtig met de spierballen gerold in "mie Limburglanjd". Acht gemeenten hebben besloten om samen naar de rechter te stappen om "het gevaar Leers" te bezweren. Zoveel eensgezindheid hebben we nog nooit gezien: het Nederlandse Eijsden, de Vlaamse gemeenten Voeren, Riemst, Lanaken, de Waalse gemeenten Visť, Blegny, Lathem en Juprelle strijden gezamenlijk als broeders tegen de bouw van een tijdelijke coffeeshopvestiging aan de Oosterweg in Maastricht.

 

Tijdelijk, want Leers heeft duidelijk gesteld dat, als de overlast toeneemt, het project teruggedraaid wordt. Daarvoor wordt de overlast ook gemeten maar hoe dat gebeurt is niet duidelijk.

Aan Belgische zijde heeft Huub Broers, de burgemeester van Voeren, al een indicatie gegeven hoe volgens hem moet gemeten worden. Woensdagavond 20 februari demonstreerde hij dat in Moelingen bij Voeren met een politiecontrole waaraan tachtig agenten uit Nederland, Vlaanderen en WalloniŽ meewerkten. Weer een schitterend voorbeeld hoe broeders gezamenlijk kunnen strijden tegen de grote boze wolf.

Er werden 34 personen betrapt op het bezit van drugs, kleine hoeveelheden cannabis en een iets grotere vis van 97 gram cocaÔne. Dat kan dus over maximum 34 voertuigen gaan. Is dat die beweerde overlast? Moeten daarvoor bijna honderd man 's nachts dure uren de straat op?

 

Huub Broers ziet de vondst van die cocaÔne als het sluitend bewijs dat softdrugs en harddrugs samengaan en dat het Maastrichtse beleid overlast veroorzaakt. Broers wil in de toekomst de controles nog opvoeren.

 

Wat hij daarmee concreet wil bereiken is me een raadsel. Gaat het druggebruik daardoor verminderen? Niet op die manier. Wordt daarmee het gebruik door minderjarigen tegengegaan? Niet als de controle op de autobaan gebeurt. Automobilisten zijn doorgaans meerderjarig weetjewel. Minder overlast? Met heel dat circus in volle actie midden in de nacht?

 

In het beste geval verschuiven de routes een beetje naar parallelwegen. Er kan natuurlijk ook overal continu gecontroleerd worden maar dat systeem hebben we al gehad vůůr het Schengenakkoord. Alle grenzen bewaakt en altijd controle en toch werd er toen ook gesmokkeld. Tussen douaniers en smokkelaars werden ook kogels en messteken gewisseld in die tijd. Op dat punt is er niets nieuws onder de wachttorens.

 

Broers stelt dat Leers zijn coffeeshops maar moet openhouden voor de bevoorrading van de plaatselijke gebruikers. Dat is een interessante redenering die we moeten doortrekken. En ja, als Voeren dat eens zou doen voor zijn plaatselijke gebruikers en Luik ... en Lille ... en Kortrijk ... en Antwerpen ... er zou inderdaad geen overlast meer zijn, geen gerij meer van de ene stad naar de andere om een paar gram wiet te gaan halen. Werkloosheid voor drugsrunners.

 

De oplossing ligt wel degelijk in BelgiŽ. Maar daar heerst besluiteloosheid die gevoed wordt door angst voor duidelijkheid. Een duidelijk standpunt kan immers een politieke carriŤre maken of kraken.

 

Voor het allemaal geregeld is zal nog veel vuil water door de Maas vloeien van Noord-Frankrijk via Luik naar Maastricht en zo verder voorbij de chemische fabrieken van Geleen die op een gifwolk afstand liggen van Maasmechelen en Maaseik.

 

Contraproductiviteit tegen gezichtsverlies

 

Maastricht is de beste en aangenaamste shoppingstad van het jaar en Gerd Leers is de beste burgemeester van Nederland. Die eretitels werden in december 2004 aan de stad toegekend. Enkele weken daarvoor, in november, had Gerd Leers al van zich laten horen door het idee te lanceren om enkele Maastrichtse coffeeshops uit het centrum naar de stadsrand te verhuizen, richting BelgiŽ. De burgemeesters van Visť, Bassenge en Voeren steigerden even en keerden dan terug naar hun dorpspolitiek. Het is pas als de plannen concreet worden in de vorm van een bouwvergunning dat er weer gesteigerd wordt en met slogans en oneliners geargumenteerd wordt.

 

Maar gelukkig bestaan er nog procedurefouten zoals een bouwvergunning die juridisch niet helemaal volgens de strikte regels is ingevuld. De discussie is nu verschoven naar een administratieve futiliteit en de drugrunners runnen voort. De burgemeester van Lanaken is tevreden en heeft er naar eigen zeggen een goed gevoel bij. Uitspraak op 11 maart. De burgervaders moeten wel niet uit het oog verliezen dat een non-oplossing of een nepoplossing behoorlijk wat belastingsgeld kost.

 

Het is niet zo heel duidelijk hoeveel de Belgische overheid spendeert uit de zakken van de burger om cannabisgrammen te vangen. We horen wel grote getallen over enorme hoeveelheden die onderschept worden maar nooit iets over de kostprijs van zo een actie. We moeten het dan zelf maar eens uitrekenen aan de hand van gegevens over een grensblokkade in Noord-Limburg op woensdag 28 februari 2008 tussen 16 uur en middernacht. Aan dit grensoverschrijdende vangnet namen 42 agenten deel uit Belgische politiezones en we mogen aannemen dat dit aan Nederlandse zijde niet minder zal geweest zijn. We kunnen dus een voorzichtige schatting maken van de actie, verplaatsingen en voorbereiding voor een honderdtal manschappen die gedurende een tiental uren - buiten de normale werkuren - worden ingezet.

Dat zijn duizend manuren aan ongeveer honderd euro per uur. Die grap kost dus minstens 100.000 euro, onkosten voor het materiaal niet inbegrepen. En het resultaat?

 

Wel, in dit geval werden 713 voertuigen langs de kant gezet en gecontroleerd en daarbij werden welgeteld 10 (tien) personen betrapt met drugs, 36 op overdreven snelheid en nog enkele overtredingen rond zwaar vervoer en enkele administratieve gebreken. Die overdreven snelheid had evengoed zonder die mobilisering, met een gewone flitscamera, geregistreerd kunnen worden. Het netto resultaat van deze actie kan dan ook bepaald worden op een gemiddelde kostprijs van 10.000 euro per persoon die gepakt is met wat cannabis... Het is begrijpelijk dat de uitgaven die aan dergelijke operaties verbonden zijn, verzwegen worden. Dat verkoop je niet aan je kiezer.

 

Maar dit was slechts een peulschil vergeleken met de grootscheepse internationale speuractie naar drugs die gevoerd werd in november 1997. Het was dat jaar al de derde maal. Tweeduizend (!) opsporingsambtenaren werden ingezet om van vrijdagmiddag tot zaterdagochtend 8 uur meer dan 5.000 voertuigen en 8.626 personen te controleren, de stations en de treinen af te schuimen en alles en iedereen te besnuffelen. Dit gaat over miljoenen euro's die onder het mom van 'strijd tegen drugs' van de belastingbetaler gestolen worden. Contraproductief gedoe. Niets verandert. De stelling dat enkel een status quo wordt nagestreefd krijgt meer grond.

 

We blijven even in 1997 want er zijn, behalve de roep om meer controles, nog andere opvallende overeenkomsten. De burgemeester van Roosendaal maakte in augustus van dat jaar ook plannen om een coffeeshop te verplaatsen naar de Belgische grens om de drugtoeristen op te vangen.

In de grensgemeente Essen hadden jeugdwerkers hier wel oren naar. Maar de burgemeester dacht er anders over en het is tenslotte de burgemeester die 's zondags na de mis de pinten trakteert. Dat zou hij eigenlijk niet mogen doen want, zoals deze christendemocraat zelf verklaart, is het vooral alcohol die in Essen bij de jeugd voor problemen zorgt.

 

 

Overleg in de poppenkast

 

Op 11 maart oordeelde de rechter in kortgeding (voorzieningenrechter) dat Maastricht voorlopig geen vergunning krijgt voor de bouw van de CoffeeCorners. Er zou geen rekening gehouden zijn met de belangen van derden. Er wordt ook aangevoerd dat er geen milieu effecten rapport is opgemaakt. De werken werden dan ook tijdelijk opgeschort want voor Gerd Leers is de uitspraak enkel uitstel en gaat hij door met het spreidingsplan. De burgemeesters die de rechtszaak aangespannen hadden, zijn naar eigen zeggen heel tevreden met de uitspraak. De drugrunners ook.

 

Het stadsbestuur van Maastricht zal een nieuwe aanvraag indienen voor de bouw van de drie shops. Leers is vastberaden dat te doen wat hij nodig acht voor het welzijn van de inwoners van zijn stad. De overlast verdwijnt niet zonder een duidelijk en efficiŽnt beleid. Nederland moet zijn achterdeur regelen en BelgiŽ moet zijn voor- en achterdeur regelen en de ruimte ertussen. Als er wat meer aandacht zou geschonken worden aan de normale doordeweekse cannabisliefhebber, dan zou het negatieve beeld dat door de media opgehangen wordt, vanzelf verdwijnen. Het zou ook duidelijk worden dat de vraag naar cannabis niet stopt omdat er weer een paar woorden aan een wet worden toegevoegd. De vraag blijft en het aanbod moet noodgedwongen volgen, dat is de grondwet van het concurrentiesysteem.

 

Het zou voor iedereen beter zijn als het allemaal geregulariseerd wordt. Dan kunnen de burgemeesters in de grensgebieden stoppen met hun poppenkast en weer terugkeren naar hun gemoedelijke sociale bezigheden. Zoals pinten trakteren na de zondagsmis.

 

Het ziet er evenwel niet naar uit dat verbetering mag verwacht worden in de nabije toekomst. Met Jo Vandeurzen en Hirsch Ballin op justitie wordt het debat gedegradeerd tot een ideologische strijd die gevoed wordt door Amerikaans religieus fundamentalisme.

 

Begin maart kwam het Beneluxparlement (https://nl.wikipedia.org/wiki/Benelux-parlement) samen. Er werd een voorstel aangenomen van senator Wouter Beke (CD&V) voor meer overleg tussen BelgiŽ, Nederland en Luxemburg inzake coffeeshops. Het Beneluxparlement is samengesteld uit 21 Belgische, 21 Nederlandse en 7 Luxemburgse parlementsleden. In het voorstel wordt gepleit voor een snelle en duurzame oplossing. Dat kan in principe alle kanten op maar er wordt gepraat. In de loop van de komende weken en maanden worden besprekingen verwacht met de commissies van volksgezondheid en justitie.

 

Tien jaar na de situatie in Essen en meer dan drie jaar na het begin van de soap rond Maastricht, komt er iemand met het historisch voorstel om 'overleg te plegen'. Wat een onverwachte vooruitgang! Ik ben sprakeloos bij zoveel inzicht.

Wordt vervolgd als iedereen weer is uitgepraat.

 

Big Bullies are watching you

 

De gemeente Maastricht wilde een jaar of drie geleden de toevloed van buitenlandse coffeeshopklanten ontmoedigen door te weigeren Belgische, Franse of Duitse klanten te bedienen. In 2006 werd zelfs een coffeeshop tijdelijk gesloten wegens het overtreden van die regel. Nu oordeelt evenwel een Maastrichtse rechter dat die discriminatie ontoelaatbaar is overeenkomstig de Nederlandse wetgeving. Er zijn bepaalde vrijheden toegestaan en daaraan mag niet geknabbeld worden, ook niet door beperkingen op te leggen op basis van de origine van het cliŽnteel.

 

Dat betekent natuurlijk ook dat alle wegen die naar Maas leiden, weer een goede visvijver worden voor drugrunners. Om die situatie te counteren zal Gerd Leers de "intelligente" camera's inzetten (hiernaast enkele suggesties). De burgemeester van Riemst ziet daar geen echte oplossing in en zegt dat drugsrunners zich maar ťťn keer laten pakken. Daarna zullen ze een minder voor de hand liggende weg zoeken. Snuggere opmerking van die burgervader. Je lost inderdaad niets op, je verschuift.

 

Einde maart werd in Lanaken een zoveelste hennepkwekerij ontdekt. Twaalfhonderd planten deze keer. In plaats van de hele zooi te vernietigen zou het verstandiger zijn de gevonden plantages zelf in handen te nemen, aan te passen aan de milieuvereisten met respect voor de regels van een ecologische productie en teeltbehandeling en een normaal prijs- en taxatiebeleid uit te werken.

 

Met andere woorden, het aanbod zou de vraag van de burger volgen en die burger zou behoed worden voor het ongezonde straatcircuit. De Lanakenaars zouden niet meer naar Maastricht moeten en de drugrunners van Smeermaas zouden ander werk moeten zoeken. Was dat niet de doelstelling van het verzet tegen de plannen van Gerd Leers?

 

Ach, schrap die optie maar want het gaat hier niet om oplossingen vinden. Die opstoten van "burgerzin" en "bescherming van de morele waarden" zijn niet meer dan een pingpongspel tussen baronnen die hun medeburgers beschouwen als onderontwikkeld, te zwakbegaafd om voor zichzelf op te komen. Het gaat bij "de heren van fatsoen" nooit over (andermans) gezondheid maar altijd over (hun) geld. Net als zowat alle andere problemen is ook het drugsbeleid rechtstreeks en/of onrechtstreeks een geldprobleem. Geldproblemen worden nooit opgelost, die worden altijd verschoven, van de ene persoon naar de andere, van de ene gemeente naar de andere, van het ene land naar het andere. Het grote publieke geheim van de status quo.

 

Nieuw spreekwoord:

 

"Hoe hoger je klokkentoren, hoe kleiner de kans dat je de klepel ziet hangen."

 

 

Steve Stevaert, gouverneur van Limburg, staat achter een proefproject met ťťn coffeeshop die ingeplant wordt aan de A2 te Eijsden. Hij zegt dat de eigenlijke oorzaak van het probleem het verschil in drugsbeleid is. Zowel de burgemeester van Lanaken als die van Riemst zijn blij met de oplossing (hun probleem wordt naar anderen verschoven) maar Huub Broers van Voeren vindt het maar niks. Zijn probleem wordt niet verschoven en zal uiteraard groter worden door de gemakkelijke bereikbaarheid van de coffeeshop langs de grote baan.

 

De overlast wordt gemeten, de repressie wordt verhoogd, er komen meer grenscontroles (en volgens Nederlandse justitieminister Hirsch Ballin (rechts op de foto) komen er nog meer camera's en dan wordt na drie jaar de overlast nog eens gemeten en het project geŽvalueerd.

 

Als gevolg van de centralisatie van de verkoop op een beter bereikbare plaats, zal de overlast naar en rond die plaats echter toenemen. Als de proefperiode dan voorbij is, zal het project opgedoekt worden wegens contraproductief en we gaan terug naar af. Tenzij intussen in BelgiŽ zelf een drugsbeleid met productie en verkoop is uitgewerkt.

 

Misbruik van macht en middelen

 

De mensen hebben stilaan hun buik vol van de crisisverhalen over banken, kapitaalinjecties, beurshumeur, hallucinante ontslagpremies en het geŽmmer over een 'solidaire' aanpak.

 

Als globalisten het woord 'solidair' in de mond nemen, kijk dan maar uit.

Dat wil zeggen dat hun parasitair systeem bankroet is of minstens dat de versheiddatum ver overschreden is.

Hoogtijd dus voor politici om de aandacht af te leiden en een cannabisrookgordijn op te trekken.

 

 

De burgemeesters van Roosendaal en Bergen-op-Zoom mogen na een geslaagde auditie de hoofdrol spelen in een komedie over de sluiting van coffeeshops. Een hele resem figuranten staat te dringen om een bijrol.

 

Acht shops zouden moeten sluiten omdat het oorspronkelijk idee van het gedoogbeleid uitgegroeid is tot een toeristische attractie waarvoor de infrastructuur niet voorzien is door de respectieve gemeentebesturen. Nu wordt de fout gelegd bij het succes van het gedoogbeleid in plaats van bij het gebrek aan inzicht en goed beheer door het gemeentebestuur.

En zoals het een echte kleutermentaliteit past, gaat de huilbui gepaard met het stukslaan van het speelgoed van anderen.

 

Nochtans hebben de coffeeshops aan de gemeenten voldoende belastinggeld opgebracht om de toegankelijkheid te verbeteren, overlast te vermijden, tevredenheid te brengen voor alle partijen. Maar nee hoor, het belastinggeld wordt aangewend om de repressie tegen de klanten van de handelszaken - want dat is de essentie - te verhogen.

 

De burgemeesters Michel Marijnen van Roosendaal en Han Polman van Bergen-op-Zoom weten dat door de sluiting de "toestroom van drugstoeristen en daarmee gepaard gaande drugscriminaliteit en overlast" niet verminderd wordt maar verplaatst. Zij belazeren de boel. De coffeeshoppers weten immers nu al waar ze terecht kunnen als de shops dichtgaan. Maak je daar maar geen illusies over. Met de shops verdwijnt de controlemogelijkheid en verhoogt de repressie. De belastinginkomsten dalen en het aantal werklozen stijgt. En waar blijft je winst? Bij de "gespecialiseerde drugsopsporingsteams Courage en Joint-Hit" die enkel gebaat zijn bij een status quo of een verergering van de situatie? Een reportage van Zembla (Nederland Narcostaat - 16.06.2005) toonde overigens dat de ruimdienst van Courage het niet zo nauw neemt met de milieuwetgeving. Toch blijkt dat bedrijf gemandateerd te zijn om anderen te bekeuren en zelfs het openbaar ministerie aan te zetten om de straffen voor het bezit van softdrugs te verhogen.

 

Spreiding tegen concentratieziekten

 

Er is een andere manier om de concentratie van mensen (*) en de daaraan verbonden criminaliteit aan te pakken, namelijk spreiding. Er is vraag dus zal het aanbod volgen en dat hou je niet tegen door de enige controlepunten die je hebt, in te ruilen voor blinde repressie. Die spreiding kan en moet er komen want het is de enige oplossing.

 

Cannabis blijft als recreatief middel bestaan ťn - de storende factor - er zal altijd een parallelcircuit bestaan voor het therapeutisch gebruik met prijzen waartegen de farmaceutische industrie niet kan concurreren, tenzij natuurlijk de repressie tot fascistische hoogten wordt verheven.

 

Spreiden dus. De Nederlandse beheerders van het gedoogbeleid moeten, ondanks dat ze er zelf een potje van gemaakt hebben, hun been stijf houden. Het is aan de rest van Europa om de positieve resultaten van het gedoogbeleid te erkennen en te aanvaarden dat de negatieve effecten van het gedoogbeleid enkel te wijten zijn aan het verwerpen van een spreiding van controleerbare verdeelpunten. Tegen de heilige regels in van het kapitalistisch systeem van vraag en aanbod, wordt de handel en het gebruik van een veelgevraagd natuurproduct met alle middelen bestreden, tot over het randje van het fatsoen.

 

Het gaat in Roosendaal en Bergen-op-Zoom over acht coffeeshops die bedreigd zijn met sluiting in februari 2009. Om het drugstoerisme te ontmoedigen werd alvast de maximale verkoopshoeveelheid van vijf gram teruggebracht tot twee gram per persoon. Ton Schijvenaars, fractievoorzitter van D66 uit Roosendaal vindt het een "dom plan". De coffeeshopeigenaars zelf gaan volgens advocaat Harry Nieland een gezamenlijke strategie uitwerken om de sluiting van hun bedrijf te voorkomen.

Ook burgemeester Gerd Leers van Maastricht maakt zich zorgen over de beslissing van zijn collega's. "Het illegale circuit staat handenwrijvend te wachten," zei hij aan Radio1. Om de zaak binnen de perken te houden organiseert Leers in samenwerking met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten een 'Wiettop' in de tweede helft van november. Hij nodigt alle burgemeesters uit de grensstreek - BelgiŽ, Duitsland en Nederland - uit om aan de conferentie deel te nemen om tot een gezamenlijk standpunt over het gedoogbeleid te komen.

 

 

Als we de kerkhoven sluiten hebben we geen doden meer (**)

 

Eťn van die Belgische burgemeesters bereidt zich al grondig voor op een confrontatie met de cannabisgebruiker. Het geheime wapen dat burgemeester Johan Sauwens van Bilzen - want over die man gaat het - hiervoor zal inzetten is een Duitse herder met de Amerikaanse naam "Buster". De drugshond zal niet alleen ingezet worden tegen drugstoeristen, ook privťwoningen en scholen worden geviseerd.

 

Sauwens, enkele jaren geleden nog betrapt op een flamingantenbraspartij waar hij uit volle borst Duitse strijdliederen meezong, wil dat Maastricht het voorbeeld van Roosendaal en Bergen volgt. "De grootste supermarkt voor drugs in heel Europa" noemt Sauwens het.

 

Hij schrijft nog meer onheil toe aan cannabis zoals bijvoorbeeld een stijging van het aantal opnames in de kinderpsychiatrie en geweld binnen de familie. Hij geeft geen bronnen voor die beweringen maar ik heb hem een mailtje gestuurd met het vriendelijke verzoek mij te laten weten waar ik de desbetreffende onderzoeksresultaten kan terugvinden. Ik hou je op de hoogte van de reactie (1 mei 2009: ik heb intussen het adres van de instelling voor psychiatrie waarnaar Sauwens verwijst. Daar kunnen of willen ze geen antwoord geven op de vraag of al dan niet studieresultaten in die zin beschikbaar zijn. We mogen dan ook aannemen dat Sauwens gewoon uit zijn nek kletst. Het is aan hem zelf om de nodige bewijsstukken aan te voeren voor wat hij voor de camera beweert).

 

Het gemeentebestuur van Terneuzen heeft al wat ervaring met sluitingen van coffeeshops. Checkpoint en Miami gingen allebei dicht. Is daarmee de druggelieerde criminaliteit en de overlast verdwenen? Nee, integendeel. De straatverkoop en de overlast zijn sterk toegenomen. En niet enkel in Terneuzen zelf maar ook aan de andere kant van de grens, in Zelzate. Het loopt daar zodanig fout dat de burgemeester van die Vlaamse gemeente aan Terneuzen gevraagd heeft om minstens ťťn coffeeshop te heropenen. Terneuzen wil twee kleine coffeeshops openen, voor eigen gebruik. In oktober waren er vijf keer meer klachten wegens overlast dan voor de sluiting. De burgemeesters van de grensgemeenten die hun coffeeshops willen sluiten, weten wat hen wacht. De anderen ook.

 

No dogs allowed

 

Een paar honderdduizend Belgen gebruiken cannabis. De vraag is reŽel en als het aanbod niet volgt dan is het onvermijdelijke resultaat: smokkel, illegale handel, georganiseerde criminaliteit, enz. Dat vormt op zijn beurt een geschikte biotoop voor controle, criminalisering en georganiseerde repressie. Met alle voorziene en onvoorziene consequenties.

 

 

De grond van de zaak wordt niet geraakt.

De symptomen worden bestreden en het status quo wordt nagestreefd,

in naam van de werkgelegenheid, in naam van de volksgezondheid of in hemelsnaam.

 

 

Het is die overtreding van de wet op vraag en aanbod die aan de basis ligt van de problemen. Het is ook daar dat de enige echte oplossing ligt. Het verbod op zich wordt nooit in vraag gesteld. Het gebruik van cannabis moet los gezien worden van de problemen die zich rond drugs voordoen want wat er nu allemaal misgaat, gaat mis binnen de bestaande structuur van een repressief prohibitiebeleid. Het is dan ook niet correct de cannabisplant als schuldige aan te wijzen voor problemen die ontstaan zijn uit bedrieglijke industriŽle, onwetenschappelijke en daaruit voortvloeiende politieke beslissingen.

 

Toen ons land gevoed werd met Amerikaanse propaganda over "Marijuana, the killer drug" werden akkoorden ondertekend over de uitroeiing van de plant. Alleen dat "marijuana" bij ons "kemp" heette, wisten ze niet. Mijn grootvader snapte er niets van. Hij was terecht van mening dat wie planten verbiedt te groeien, een vijs kwijt is. Hij rookte zoals velen in die tijd, de bladeren van de kempplant. Op elk erf stond een perkje kemp voor huishoudelijk gebruik zoals koorden, vogelzaad, visaas en rookgerief. Tabak was toen immers dure smokkelwaar. De overlast van die tijd draaide vooral rond tabak, later rond boter, melk, benzine, nu rond kemp of wiet of marijuana of hoe je het ook wil noemen.

 

Misschien is grootvader's perkje kemp wel de meest doeltreffende oplossing. Maar dan in een moderne vorm. Grootvader's perkje kemp is nog steeds slechts een paar vierkante meter groot en nu kan het ook binnenshuis.

 

Het recept is eenvoudig: een mens die gerust gelaten wordt, zoals dat bij mijn grootvader het geval was in de tijd voor het verbod, veroorzaakt op geen enkele manier overlast. Dat simpele dagelijkse leven is zwaar aangetast door bemoeizieke puriteinen die alleen maar 'werkende' mensen willen zien en het genot willen terugbrengen tot nul. Zuiver water pissen is de boodschap. Toch blijven de mogelijkheden om wat van de verloren vrijheid te recupereren zich aandienen. Eťn van de aangebrachte oplossingen is het systeem van de gezamenlijke teelt in clubverband. Zoals bij Trekt Uw Plant.

 

Wie als volwassene - overeenkomstig de drugnota van 2005 - een plantje wil kweken zonder bemoeienissen van overlastige wetsdienaars, kan zich te allen tijde inschrijven op http://www.trektuwplant.be/csc/.

 

Bekijk ook het zeer leerrijke interview met Clifford Thornton Jr, oprichter van Efficacy: https://www.youtube.com/watch?v=pd_3HowvKlA

 

Limburg trekt zijn grens

 

Vanaf 1 januari 2010 geldt in de Limburgse coffeeshops de regel: "Geen gram zonder pas" (Ausweis, bitte). Dat had net zo goed kunnen zijn: "Geen gram minder met of zonder pas" want dŗt is de realiteit. Waar cash betaald wordt geldt geen pasjeswet. Dat is zo in Liechtenstein en in Monaco en waarom zou dat dan in een ander Europees democratisch land niet zo zijn.

 

Laten we wel wezen: er zal geen gram cannabis minder gebruikt worden, de straatverkoop en de overlast zullen toenemen en de voorstanders van het verbod weten dat. Dat blijkt uit het totaal gebrek aan steekhoudende argumenten in hun uiteenzettingen. "God bestaat en cannabis is abnormaal" is geen argument maar een sluitend bewijs voor gestoord gedrag.

 

Niet alleen creatief gebruik, ook het medisch gebruik van cannabis valt onder het politieke wanbeleid. Zieke mensen worden naar de straathoeken gedreven om vervuilde wiet te kopen. Zijn jullie niet beschaamd?

Nee, valse schaamte, leugens en stiekem gedoe zijn de kroonjuwelen van de christenfundamentalisten. Zij halen uit hun rijk fascistisch archief alle repressieve middelen boven waarover ze beschikken om cannabis en zijn gebruikers de catacomben in te jagen.

 

Waar was jullie zerotolerantie toen verbodsprofeet Antonio Maria Costa van de VN verklaarde dat talloze banken aan de ondergang ontsnapt waren dankzij het cash drugsgeld dat in omloop was? Toen het ersatzvermogen waaruit jullie je perverse bonussen uit putten ontplofte, waren jullie er als de kippen bij om de winsten uit drugs af te romen.

 

Democrieten!

 

 

(*) Concentraties van planten zoals in monoculturen veroorzaken ziekten, schimmels, enz. Concentraties van dieren zoals de industriŽle veeteelt hebben ongezonde neveneffecten. Concentraties van mensen zoals voetbalwedstrijden, coffeeshops, boekenbeurzen, hebben allerlei onhebbelijke bijwerkingen.

Decentraliseren en spreiden zijn gezonde alternatieven.

 

(**) Rob Oudkerk, Nederlands politicus, maakte in de jaren negentig deze vergelijking om duidelijk te maken dat het sluiten van coffeeshops niet betekent dat de vraag naar cannabis verdwijnt.