Eigen Wolk Eerst

 

Kroniek van een detail in de geschiedenis

 

Tekst en foto's ©JosNijsten2006

 

1. Opstand in België?

 

"Eindelijk staat er ook in België (cannabis)actie voor de deur. Denise Aerts, schilder-beeldhouwer en moeder van twee kinderen, uit Antwerpen, wil iets gaan doen voor de vrijheid van de blow (smoor in Vlaanderen) en dat iets moet zo breed mogelijk worden opgevat. Denk aan verkoop, juridische en politieke acties, verenigingsactiviteiten, en eigen publicaties voor de Belgische Blowers! Alles onder het motto Samen staan we sterk.

 

En why not? Als je de cijfers over het aantal marihuanarokers in Nederland kunt vergelijken met België (en zoveel verschillen we echt niet!), hebben we het toch over een half miljoen mensen op zijn minst. Daar moeten toch genoeg vrije denkers bijzitten die zich willen inzetten voor een decriminalisering en positieve benadering van cannabis. Denise Aerts zoekt daarom medestanders, veel medestanders. Mensen uit alle lagen van de bevolking, met allemaal een eigen identiteit en kwaliteit om tegen de harde anti-drugs-houding te vechten (figuurlijk). Wellicht kan er een soort van Belgische Cannabis Consumentenbond of iets van dergelijke strekking worden opgericht. De tijd is er rijp voor, vinden Denise en Highlife. Tijd om tegen de onderdrukking van een positief natuurlijk genotsmiddel in verzet te komen. Verschillende Vlaamse journalisten hebben al belangstelling getoond om mee te werken, en de rest meldt zich hopelijk nu aan om gezamenlijk de legaliseringbom in België te ontsteken! We garanderen discretie en treden pas naar buiten als de zaak en strategie op de rails staan. In eerste instantie werken Denise en Highlife vanuit Nederland, dus: tekenaars, activisten, schrijvers, strijders, liefhebbers, advocaten, boekhouders, kortom blowers van Belgie die willen meedenken en doen, schrijven naar Denise Aerts p/a Highlife ..."

 

Zo stond het in 1995 in Highlife.

 

Ik zit begin januari 1995 in een coffeeshop in Bergen-op-Zoom. De combinatie wiet, funky jazz en achtergrondgeroezemoes smaakt me wel. Ik ga diagonaal door het artikel: "Antwerpen ... kunstenares ... cannabisbond", kort samengevat, hier staat een oproep van een vrouw met kloten aan haar lijf, dat is duidelijk.

 

Ik word er een paar dagen later aan herinnerd door een artikel in de krant: In een Antwerps café werd op 9 december 1994 de Belgische Cannabis Consumenten Bond (BCCB vzw) opgericht. Eind januari zal de BCCB zich voor het eerst bovengronds begeven, om de rechten van de cannabisgebruiker van de daken te schreeuwen. De oproep in Highlife is vruchtbaar gebleken want op dat ogenblik telt de organisatie al 130 leden.

 

Denise Aerts: Ik ben bereid tot het uiterste te gaan. Ik wil een duidelijk antwoord. Wordt hennep uiteindelijk gelegaliseerd, ja of nee? Ik wil ten eerste dat mensen niet zo negatief staan tegenover cannabis, terwijl ze er helemaal niets over weten. Over de doelstellingen van BCCB zegt Aerts: We willen via het verstrekken van duidelijke informatie naar decriminalisering en legalisering. De BCCB wil ook dat de hennepplant wordt gerehabiliteerd, en onderzoek naar de medicinale en landbouwtechnische mogelijkheden moet bevorderd worden.

 

***korte*onderbreking*wegens*politieke*mededeling***korte*onderbreking*wegens*politieke* mededeling***

 

"Dit is niet het officiële standpunt van mijn partij, maar ik vind legalisering van softdrugs nodig"

 

(Rik Daems - VLD - woensdag 29 maart 1995 debat Leuven)

 

***einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap***

 

 

Verbieden is geen oplossing

 

De lijfspreuk van de BCCB Verbieden is geen oplossing wordt aan de wereld kenbaar gemaakt in de vorm van 100.000 ronde stickertjes om op evenveel geldstukken te plakken. Een eigen krant laat ook niet lang op zich wachten en op 1 februari 1995 verschijnt Hét blad, spreekbuis van de Vlaamse blower. De rest van de Vlaamse pers draait aardig mee in de reeks blow-ins die georganiseerd worden. Leuven krijgt op 21 maart van dat jaar de eer om als eerste een blow-in te mogen beleven in het stadspark. Antwerpen en de andere Vlaamse steden komen later aan de beurt. Denise slaagt erin telkens een paar honderd blowers op de been te brengen.

 

Mijn twee eerste pogingen om af te spreken met Denise Aerts gaan de mist in. Ik probeer in die periode in Borgerhout iets te doen met een magazijn. Het voorstel van Denise om een hennepwinkel te beginnen boeit me. We doen samen een paar rondjes Nederland en komen terug met een aardig pakket informatie en een hoeveelheid hennepproducten, voornamelijk textiel en cosmetica. Hét blad is in juli al aan zijn zesde editie toe als de opening van "Eecoo Unlimited", de eerste hennepwinkel in België, aangekondigd wordt. Die is voorzien voor zaterdag 2 september 1995.

 

 

2. Eecoo & Co

 

De pers was ons bijzonder gunstig gezind. Op VT4 kreeg de winkel meer aandacht dan de kernproef van Chirac. Niet zo verwonderlijk met zo een gevaarlijk cannabisblad van een meter groot op het uitstalraam. En er worden meer kernproeven gehouden dan dat er hennepwinkels opengaan.

 

Muziek en werken van Antwerpse kunstenaars vormden het decor voor de voorstelling van henneptextiel uit China, stalstrooisel uit Nederland, kattenbakvulling uit Frankrijk, Vlaams henneppapier van Rizla, hennepschoenen uit Duitsland, enzomeer. Voeding uit hennepzaden, essence van hennep, pasta's, en dat soort eetbare dingen, waren verboden terrein. Blowen natuurlijk ook, maar ja, zonde en schaamte zijn niet uitgevonden voor vrijdenkers.

 

Enkele verzorgingsproducten konden wel al getoond worden, maar waren nog niet te koop. Idem voor henneppapier. Het was tien jaar geleden behoorlijk moeilijk om, behalve textiel, hennepproducten (foto HBvL) te vinden. De samenwerking EECOO-BCCB groeide uit tot een informatiecentrum waar zaken doen beperkt bleef tot de verkoop van enkele hebbedingetjes. We hadden ook geen tijd voor "business", we wilden weten hoe het nu eigenlijk zat met dat verbod aan de ene kant en de enorme mogelijkheden van de plant aan de andere kant.

 

Om een overzicht te krijgen van de hennepteelt wereldwijd stelden we per brief vijf vragen aan de ambassadeurs van de (toen) 122 landen die in ons land een vertegenwoordiging hadden.

 

Maar liefst de helft van de brieven werd beantwoord. In veel gevallen ging het om een korte "ja" of "nee", maar van de meeste ambassades/consulaten kregen we een uitgebreid antwoord. Het leverde een pak gegevens op over bedrijven die in de hennepindustrie actief zijn. Die bedrijven werden dan weer aangeschreven voor meer info en stalen. We werden overspoeld met nieuwe gegevens.

 

De omvang van het verbod werd ons ook duidelijk en dat was minder aangenaam. Desinformatie tot achter de horizon. Het antwoord van Marokko was wel heel informatief: In het koninkrijk Marokko wordt geen hennep geteeld! Dat weten we dan ook weeral. Het antwoord van de paus was dan weer erg onbeleefd, geen lectori salutem noch een vaya con dios.

 

In diezelfde periode - herfst 1995 - wordt Hét blad van de BCCB "ontdekt" door het Vlaams Blok, een toen nog niet verboden politieke groepering. De krant werd uit de handel gehaald nadat door VB en consoorten dreigbrieven rondgestuurd werden aan de distributeur en aan de dagbladhandelaars.

 

BCCB-voorzitster Denise en hoofdredacteur Joeri werden daarbij nog gerechtelijk vervolgd op basis van een klacht van F. De Man (Vl.Blok) voor "aanzetten tot druggebruik". Geen van beiden was op de hoogte van een rechtzaak. Joeri was "politiek vluchteling" in Nederland en Denise was dakloos. Ze werden dan ook bij verstek veroordeeld tot betaling van een boete van 200.000 Bfr (5.000 euro) en kregen een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maanden.

 

Het was feest ten huize van De Man. Er zal die avond menig Vlaamsch strijdlied geklonken hebben op het ritme van hielengeklak en lederhösentamtam.

 

Twee maanden later verstomde de vreugde. Er was verzet aangetekend tegen het verstekvonnis. De rechter stelde dat de correctionele rechtbank niet bevoegd was om te oordelen over een zaak die eigenlijk een perskwestie betrof en dus naar het hof van assisen moest verwezen worden. Maar dat zou een immense publiciteit betekenen voor een (cannabis)krant.

 

Het Blok stond dus voor blok en voor aap: hun dagvaarding werd onontvankelijk verklaard. Zij morden nog wel wat, maar waagden geen nieuwe juridische uitval tegen de krant. Hét blad bleef daarna nog een jaartje rustig voortkabbelen.

 

 

***korte*onderbreking*wegens*politieke*mededeling***korte*onderbreking*wegens*politieke* mededeling***

 

"Wij pleiten voor een andere aanpak dan repressie. Om druggebruik terug te dringen is nodig: het centraal stellen van preventie, hulpverlening en open informatie over drugs, gebruik uit de strafrechtelijke sfeer houden, een duidelijk onderscheid tussen de verschillende drugs, bepaalde drugs gedogen en zelfs legaliseren, repressief optreden tegen het op de markt brengen van harddrugs."

 

(Jong AGALEV, 25 november 1995)

 

***einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap***

 

 

Het Blok richtte zijn gifpijlen dan op de hennepwinkel. Zij namen aanstoot aan de afbeelding van het cannabisblad op het uitstalraam. Dit "symbool voor drugs" moest verdwijnen uit het straatbeeld. Maar ook deze keer verloor het Blok de match. Het stadsbestuur was immers niet geneigd een informatiecentrum te sluiten. Dat rook hen iets té bruin.

 

Het leven ging dus gewoon door. De bijzonder harde wintermaanden gebruikten we om de nodige papieren in orde te maken voor een legale hennepteelt in Vlaanderen.

 

 

3. Van bruin tot erger

 

Het duurde een maand voor we enige informatie kregen van het ministerie van landbouw. Vanaf dan ging het allemaal snel vooruit. Sympathisanten bezorgden ons zes kweekbakken met lampen, afscherming, teelaarde, alles erop en eraan. De zaden kregen we van een internationale henneporganisatie. Zij waren in het bezit van door Europa goedgekeurde zaden van Franse en Ukraïnse origine. Het THC-gehalte van die variëteiten was lager dan 0,3 procent. Deze soorten worden voor de vezelproductie en voor de zaadwinning geteeld. En dat gingen wij ook doen.

 

Er waren in feite twee teeltprojecten, de binnenteelt onder kunstlicht in EECOO Unlimited en de buitenteelt in Kessenich in Belgisch Limburg.

Voor de binnenteelt werden einde maart 1996 vier variëteiten ontkiemd: de Kompolti (Ukraïne), de Futura, Ferimon en Seguina (Frankrijk). De zaden werden ontkiemd op watten en na drie dagen ingeplant op 2 à 3 cm diepte in individuele potten. Na tien weken waren de vezelplanten anderhalve meter hoog en hadden voldoende armen om te stekken en het aantal te verviervoudigen.

 

Voor de buitenteelt werd de Franse zaadvariëteit Fibrimon 24 aangekocht. Op 11 mei 1996 werd een perceel van 2,2 hectaren ingezaaid, deels met een suikerbietenzaaimachine, deels met een tarwezaaimachine. Insecticiden, pesticiden of fungiciden werden bij de teelt niet gebruikt.

 

Het teeltprogramma kwam tot stand door een samenwerking tussen de heren R. Deben en D. Aerden voor de buitenteelt en tussen EECOO en BCCB voor de binnenteelt.

 

Ontdek de hennep

 

Aan de winkeldeur hing een bordje met de uitnodigende tekst "ontdek de hennep". Voor de Antwerpse flikken was het moment aangebroken om op de uitnodiging in te gaan. Het werd een cursus voor beginners. Bij hun eerste ontdekkingstocht werden zelfs de kamerplanten en de kerstboom met een argwanend oog bekeken. "Wij komen de hennep ontdekken", zei de opperflik. Zijn smoel vertelde me dat hem niets meer te leren viel. Hij liep gebukt onder de strepen en de sterren en hij wist het dus allemaal al wel. De tweede man liep er enkel bij om "ja chef" te zeggen en onderdanig te wezen. Zoals alle bezoekers kregen ook zij een rondleiding in de kweekruimte. "De wereld staat op zijn kop!" sprak de dubbel gestreepte geschokt. De onderdanige haastte zich met een bevestigende hoofdknik.

 

"Dit is de kamer met de baby'tjes: hier de Seguina en de Kompolti, daarachter de Futura en de Ferimon. Mooi he!", zei ik en met genoegen hoorde ik bij mijn bezoekers een snaar springen. Ik genoot met volle teugen. Enkele toverwoorden zoals "ministerie van landbouw", "wetenschappelijk kweekproject" en meer van dat soort bezweringen waren nodig om hun bange en boze geesten te kalmeren. "Ik zal zorgen voor onmiddellijke sluiting van dit drugskot!!" bezwoer hij ons bij het buitengaan. Maar zover kwam het allemaal niet. De wetenschap gaat immers voor. Dat is zo op Mururoa en dat is dus ook zo bij ons.

 

Bruine bonen

 

De tegenstand begon zich meer en meer te laten voelen. Vooral de fascisten van het intussen verboden Vlaams Blok lieten zich horen. Heel het district Borgerhout werd met folders (recto-verso) op de hoogte gebracht van de aanwezigheid van een "bende criminele drugsdealers" in de Schoenstraat. Een lichtjes aangepaste folder (recto-verso) was ons antwoord.

 

Hun reactie daarop kregen we de dag nadien: op de gevel aan de ingang van de Tea House Club waren uitwerpselen gesmeerd. Onze opvattingen over communicatie lagen duidelijk te ver uit elkaar om naar een dialoog te streven.

 

De bezoekers voor de club en de winkel voelden zich bedreigd door de samenwerking tussen blok en flikken en ze bleven weg. De doorgedreven intimidaties, de schrik bij de mensen om openlijk over cannabis/hennep te spreken, dwongen ons uiteindelijk tot een uitverkoop van onze planten. Met weinig succes overigens. Maar het deed toch deugd om te zien dat er enkele moedigen het gevaar trotseerden en met hun aankoop fier en vrolijk over de straat te paradeerden.

 

 

***korte*onderbreking*wegens*politieke*mededeling***korte*onderbreking*wegens*politieke* mededeling***

 

"Ons bezoek aan Amsterdam is geen snoepreisje. Wij menen dat het Belgische drugsbeleid de laatste jaren in een sukkelstraatje is beland.

We hebben onze wetgeving repressiever gemaakt en daarmee kwam een eindpunt aan de informatiescharing.

De puur strafrechtelijke aanpak heeft een omgekeerd effect gehad. Dat hebben we onderschat. De Belgische politiek inzake drugs is hypocriet.

Waarom mogen we ons bedrinken met alcohol en zijn lichte roesmiddelen als softdrugs verboden?"

 

(Marc Verwilghen - VLD - De Morgen voorjaar 1996 na een bezoek aan het Drugspeacehuis in Amsterdam)

 

***einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap***

 

 

BCCB kraakt

 

En dan op 3 juli 1996, niet geheel onverwacht, werden de deuren gesloten. De vaste kern had tot verdere samenwerking besloten en het kweekproject werd in een kraakpand voortgezet. Een honderdtal vezelhennepplanten werd overgebracht naar de voormalige technische school aan de Meistraat (Vogelmarkt) te Antwerpen. We nestelden ons op de hoogste verdieping van de hoogste blok zodat we een mooi overzicht hadden op de planten die her en der op de binnenkoer verspreid stonden. Het was ook een ideale uitkijkpost in geval van ongewenst bezoek.

 

Ons eerste doel was de organisatie van een opendeurdag in het scholencomplex dat ondanks de solide indruk die de gebouwen maakten, gedoemd was om te verdwijnen. We kregen zelfs hulp van de buren om alles een beetje op te frissen voor de bezoekdag. Op zondag 7 juli, in volle drukte van de 'Vogeltjesmarkt' werden tientallen bezoekers rondgeleid en geconfronteerd met de verkwisting en de doelloosheid van de leegstand enerzijds en de toenemende dakloosheid anderzijds.

 

En ondertussen groeiden onze plantjes verder richting zon. De teelt, zowel buiten als binnen, kon geslaagd genoemd worden. Er lag ook een nieuwe editie van Hét blad op de werktafel en we waren begonnen aan een grondige exploratietocht door de doolhof van verlaten gebouwen.

Na een paar dagen vonden we een vrije doorgang naar een aanpalend leegstaand gebouw. Wat we daar ontdekten bepaalde vanaf dan onze agenda voor de maanden die volgden. En deze keer was de pers wél geïnteresseerd en eerlijk gezegd, het was de moeite waard ook.

 

 

4. Het laboratorium

 

Het oude schoolcomplex omvatte zeven gebouwen. Aanpalend bevond zich de Stedelijke Dienst voor Arbeidsgeneeskunde. Dat pand was toen (1996) al vier jaar niet meer in gebruik. Wat we daar ontdekten was, zacht uitgedrukt, grove nalatigheid. De vloer lag bezaaid met glazen reageerbuisjes, duizenden. Gebruikte en nieuwe. Duizenden steekkaarten met vertrouwelijke gegevens over stadspersoneel en politie slingerden overal rond. Van een aantal personen lagen er uitgebreide medische verslagen. Vernielde labapparatuur lag her en der verspreid. Op de vensterbank stonden oude bloedstalen te rotten. Ampullen met doodskoppen en spuiten. Gebruikte spuiten en nieuwe spuiten, honderden, deels nog verpakt, deels klaar voor gebruik.

 

 

Opgeruimd staat netjes

 

Tijdens de opendeurdag van 7 juli 1996 brachten we de politie op de hoogte van onze vondst. Er werd geen proces-verbaal opgesteld van de ravage in het laboratorium. Omdat we toen nog niet wisten wie eigenaar of beheerder van de gebouwen was, besloten we alle mogelijke betrokken partijen te verwittigen: het Stadhuis (mevrouw Van Geem), de afdeling Onderwijs aan de Hofstraat (voltallig bureau), en het OCMW Antwerpen (Bob Cools).

 

In verband met de medische dossiers werd contact opgenomen met een wetgeneesheer voor de afhaling van de documenten.

 

Hij vertelde ons dat de dossiers enkel in handen mochten komen van de patiënt, van de behandelende arts en van de Orde van Geneesheren. Hij adviseerde ons om per aangetekend schrijven de Orde onze vondst te melden en de Provinciale Geneeskundige Commissie te Antwerpen (Dr. De Schryver) eveneens op de hoogte te brengen. De dokter vond het eveneens raadzaam de pers in te lichten.

 

Het is inmiddels woensdag 10 juli en er is geen beweging in of rond de gebouwen. We beroepen ons dan maar op "het beschermen van een rechtsgoed van hogere orde" (gezondheid bijvoorbeeld) om het pand opnieuw te bezetten.

Zelfs indien het kraken van een pand strafbaar zou zijn, dan nog voorziet de wetgeving dat "wie een rechtmatig belang of rechtsgoed redt, ten koste van een ander rechtmatig doch minder waardevol belang of rechtsgoed, niet wederrechterlijk handelt wanneer het delictueel gedrag het enige middel is om een hoger rechtsgoed of rechtsbelang te vrijwaren".

 

We namen dan ook contact op met VTM om de situatie in het labo in beeld te brengen. Afspraak 19 uur.

 

Als ik op het afgesproken uur in de Meistraat aankom, is iedereen al opgepakt door de politie. De televisieploeg mag het gebouw niet binnen. De agenten volgen mij naar het laboratorium en nemen een aantal medische dossiers in beslag. Dan gaat de tocht verder naar het politiebureau voor verklaringen. Om 2 uur 's nachts mogen we weer de straat op.

 

Na een korte nacht maken we de brieven klaar voor de Orde van Geneesheren en de Geneeskundige Commissie. Ondertussen gebeurt er niets met het labo.

 

VTM wordt opnieuw gecontacteerd en deze keer lukt het om beelden te maken en door te zenden. Een week later moeten we tot onze verbazing vaststellen dat het laboratorium er nog steeds onveranderd bijligt. Niemand bekommert zich om de situatie.

 

We besluiten dan ook het pand en zijn inhoud vanaf zondag 21 juli "als een goede huisvader te beheren" en mogelijke insluipers of nieuwsgierigen te beschermen tegen de potentiële gevaren die in het voormalig laboratorium van de Dienst

Arbeidsgeneeskunde dreigen, meer bepaald de achtergebleven honderden injectienaalden, bloedstalen, giftige stoffen, en zo meer.

 

We installeren ons terug op de achtste verdieping. Tijd voor actie. We contacteren telefonisch het Stadhuis voor een afspraak. Er wordt een afspraak beloofd.

 

In plaats daarvan krijgen we die avond laat bezoek van een aantal ambtenaren "in verband met de veiligheid en de bewoonbaarheid van het pand". De veiligheid blijkt in orde, de bewoonbaarheid ook, mits nutsvoorzieningen, maar die hebben we op straat ook niet, dus ...

 

Denise en ik blijven achter in het kraakpand, samen met Kasjmir, een jonge herdershond. In de vroege ochtend begint Kasjmir te grommen en te blaffen.

 

Denise kijkt door het venster. "Het wemelt beneden van de flikken", zegt ze en ze kruipt weer in bed. Onbepaald aantal seconden later BOEM BOEM BOEM tegen de gebarricadeerde deur. Kasjmir wil zo vroeg  niet gestoord worden en blaft de ordeverstoorders af.

 

Die reageren prompt met stoere taal: "Hou die hond bij of ik schiet hem af!", klinkt het vanachter de deur. Waarschijnlijk een azijnpisser die ook te vroeg uit zijn nest gehaald werd en een wapen nodig heeft om zijn klein pietje te compenseren.

 

Kasjmir wordt naar het asiel gebracht en wij naar het bureau. Verklaringen afleggen, spullen in beslag genomen, foto's maken met een nummer eronder, vingerafdrukken, het hele "Handboek voor agenten van politie tegen terreur en misdaad".

 

Tegen de middag naar een ander bureau. Wachten. Nog wachten. Wakker worden!

Naar het justitiepaleis voor ondervraging door de onderzoeksrechter. Die zit er duidelijk enkel voor de tijdwinst want het blijft bij een babbel over de Tea House Club die hij vroeger ook al eens bezocht had. Hij had het over de planten die hij had laten controleren en die toen industrieel goed bevonden waren. En terwijl we over koetjes en kalfjes keuvelden, werd al het beschikbare stadspersoneel ingezet om het labo leeg te halen, alle sporen uit te wissen en de zaak te vergeten.

Om 17 uur was het labo leeg en we werden gelost. Onze spullen waren ergens in een stadsmagazijn opgeslagen. Waar? Ja, dat kon men ons niet vertellen. Daarvoor moesten we de dag nadien maar eens bij de bevoegde stadsdiensten gaan informeren.

 

 

***korte*onderbreking*wegens*politieke*mededeling***korte*onderbreking*wegens*politieke* mededeling***

 

"Het één keer meebrengen van drugs voor een vriend kan men geen dealen noemen."

 

(Filip Dewinter op ATV in mei 1994 ter verdediging van de voorzitter van de Vlaams Blok-afdeling in Schelle.

De betrokken persoon werd ontslagen door de Metallurgie van Hoboken wegens het dealen van drugs in het bedrijf.)

 

**einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap**einde*politieke*boodschap**

 

 

André Gantman, politicus en oplichter

 

Op 24 juli werden we verwacht bij De Morgen die toen de redactieruimte deelde met De Nieuwe Gazet. Aanwezige journalisten waren Jan Heuvelmans (Belga-ATV), Wouter Bax (De Nieuwe Gazet en Het Laatste Nieuws) en Nicole Breuer (De Morgen). Ze luisterden samen naar ons verhaal en namen nota van de gestelde feiten. We zeggen duidelijk dat we "de gevoelige informatie niet willen gebruiken om mensen onder druk te zetten". 's Anderendaags verscheen in De Morgen een min of meer getrouwe weergave van onze woorden (zie 'Krakers verwijten stad verdoezelproblematiek').

 

Wouter Bax had net het tegengestelde gehoord: "Indien nodig zullen we de dossiers als pressiemiddel gebruiken", schreef de man. De Nieuwe Gazet schreef ook dat André Gantman, schepen voor personeels- en rechtszaken te Antwerpen, naar eigen zeggen klacht had neergelegd tegen ons wegens inbraak en diefstal. Maar Gantman had iets anders aan zijn kop dan een klacht tegen krakers. Hij was op dat moment immers zelf kraker. Bankkluiskraker, oplichter, dief, sjoemelaar. André Gantman was verwikkeld in een witwasserij van miljoenen euro's rond het faillissement van de rederij ABC Containerline (Rosenfeld).

 

Toen hij zijn verantwoordelijkheid moest opnemen als schepen voor personeelszaken en rechtszaken van de stad Antwerpen, had Gantman uit de pot van Rosenfeld net 1,4 miljoen euro naar zijn Zwitserse rekening overgeheveld. De rotzooi in het laboratorium was niettemin zijn bevoegdheid en zijn verantwoordelijkheid. Moeilijkheden en publiciteit daar rond kon hij missen als kiespijn.

 

Wij, van onze kant, gebruikten de wettelijke middelen die ons ter beschikking stonden. Eentje daarvan was de mogelijkheid om te domiciliëren op het kraakadres. Een vaststelling door de wijkagent was geen probleem want ontkennen dat we daar waren bleek weer andere gevolgen te hebben. Maar we waren er wel degelijk, wekenlang.

 

Een groot deel van de Gantman-miljoenen werd nooit teruggevonden. ABC Containerline ging in 1996 failliet en liet een put van 150.000.000 euro en een pak werklozen achter. Gantman werd door de correctionele rechtbank van Antwerpen veroordeeld tot 18 maanden gevangenis met uitstel voor misbruik van vertrouwen, witwaspraktijken en het onttrekken van kapitaal aan ABC Containerline. In mei 2006 werd beslag gelegd op nog eens anderhalf miljoen euro die in Zwitserland op een rekening van Gantman ontdekt werden.

 

Het is volkomen begrijpelijk dat een oplichter die miljoenen aan het tellen is, zich niet inlaat met het neerleggen van een ongegronde klacht voor inbraak en diefstal. De artikels in de kranten Het Laatste Nieuws en De Nieuwe Gazet geven ons wel één absolute zekerheid: zowel Gantman als Bax zijn bedriegers.

 

Het bovenstaande geldt als rechtzetting. Na de valse beschuldigingen in genoemde kranten vroegen we per aangetekend schrijven om een rechtzetting. Die kregen we toen niet. Ik behoud me dan ook het recht voor om dat bij deze te doen zonder het nogmaals beleefd te vragen.