Politieke beslissingen en wetenschappelijke studies komen frontaal in botsing als het gaat over cannabis in het verkeer. De boetemakers van hun kant willen de extreem lucratieve inkomsten van overtreders niet verliezen en daar hebben ze alles voor over. En zoals in alle oorlogen is de waarheid het eerste slachtoffer. Politiek en corporatieve media zorgen voor de munitie om alle pogingen tot redelijkheid in de kiem te smoren. Toen twintig jaar geleden de parlementaire werkgroep Drugs 2000 zijn slotconclusie voorstelde tijdens een bijeenkomst aan de universiteit van Gent, kwamen toenmalig minister van volksgezondheid en lobbyist van BigPharma Wivina DeMeester en justitieminister Stefaan Declerck tegen het einde van de tweedaagse hun betrokkenheid showen met in hun kielzog de vertegenwoordigers van de drugstestindustrie. De conclusie van de studiegroep werd van tafel geveegd om plaats te maken voor de presentatie van allerlei elektronische sjoemelsoftware.
 

Hoofdbrok: Nultolerantie nefast

BIVV15-02

 

ARCHIEF VERKEER

Op 31 juli 2015 verscheen een rapport van het Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid (BIVV). Met de titel is ook de toon gezet. Drugs en geneesmiddelen worden voorgesteld als twee verschillende entiteiten.
 

MEER 

Drugs en medicijnen

 

VKSZ08-01

Wie was er eerst: de drugstestindustrie of de politieke nultolerantie voor cannabis in het verkeer? Het lijkt er erg op dat het twee handen op één buik zijn. Waarom ik dat denk? Omdat de wetten, de controle, de toepassing van die wetten en de sancties voor overtredingen, arbitrair, willekeurig en zeer selectief zijn.
 

MEER 

Drukte achter het stuur

 

VKRO08-01

In beleidsdiscussies over de hervorming van de cannabiswetgeving duikt onveranderlijk de vraag op: "Hoe pakt de maatschappij haar bezorgdheid aan over cannabisgebruik en autorijden?"
 

MEER 

Rationeel overzicht

 

STRL05-01

 

Marihuana heeft minder ongunstig effect op rijden dan alcohol of vermoeidheid. Dat is de conclusie van een Brits onderzoek van de Transport Research Laboratory (TRL).

MEER 

Onderzoeksresultaten

 

MCNS05-01

 

En France, une enquête assez sérieuse sur le thème de la sécurité routière et des accidents mortels vient d'aboutir. Elle se penchait sur l'incidence de la consommation d'alcool ou de cannabis au volant.
 

MEER 

Lois arbitraires et répression

 

 

La Marihuana a moins d'effet négatif sur la conduite que l'alcool ou la fatigue. C'est la conclusion d'une étude britannique réalisée par le Transport Research Laboratory (TRL).
 

MEER 

Résultats d’étude

 

VKGM01-01

 

Onderzoek dat uitgevoerd werd in opdracht van een bedrijf voor spelcomputers, heeft uitgewezen dat een kleine hoeveelheid cannabis de prestaties van de spelers verbetert. Ze gaan sneller en veiliger rijden in een racegame.
 

MEER 

Cannabis en gamers

 

Mensen die slaap- of kalmeermiddelen nemen lopen twee- tot vijfmaal meer risico in het verkeer (ter vergelijking: voor cannabis is dat 1,8 keer meer). Zelfs een simpele hoestsiroop kan het rijgedrag beïnvloeden.
 

MEER 

Medicijnen in het verkeer

VKMD05-01

VERKEER FR

ETRL05-01

Cannabis in het verkeer

De nultolerantie heeft minder bestudeerde nare gevolgen. Alternet publiceerde een studie over het verband tussen de nultolerantie en de internationale gezondheidscrisis. Een eerste publieke gezondheidscommissie waarschuwde op 23 maart 2016 voor de gevolgen van de globale drugsoorlog en het nultolerantiebeleid. Volgens de auteurs van de studie veroorzaakt dergelijk beleid “een internationale gezondheidscrisis die gevoed wordt door dodelijk geweld, het overdragen van besmettingen, discriminatie, gedwongen ontheemding, onnodig fysiek lijden en het ondermijnt het gezondheidrecht voor de bevolking.”
 

ZRTL16-01

Een samenwerking tussen de John Hopkins Bloomberg School of Public Health en The Lancet, resulteerde in een rapport dat oproept tot een globale wijziging van het drugsbeleid, richting decriminaliseren en beperken van de schade (harm reduction). “De drugswetgeving over productie, bezit, gebruik, handel, is gebaseerd op ideeën over gebruik en verslaving die geen wetenschappelijke grond hebben”, zegt Chris Beyrer, professor epidemiologie aan de John Hopkins School.
 

“De globale War on Drugs heeft de volksgezondheid, de mensenrechten en de algemene ontwikkeling, zware schade toegebracht. Het is tijd om drugsbeleid volledig te herzien en de wetenschappelijke bewijzen zowel als de volksgezondheid te betrekken in de discussies over drugsbeleid.”

De onderzoekers baseerden hun bevindingen op een herlezing van bestaand bewijsmateriaal en een analyse over het verband tussen het drugsbeleid enerzijds en geweld, opsluiting en besmetting anderzijds.

“Beperking van de schade staat centraal in het beleid als het gaat over tabak, alcohol, verkeersveiligheid. Maar als het over illegale drugs gaat worden zowel de gezondheidsregels als de wetenschap als basis van een efficiënt drugsbeleid, door de overheid verworpen. Erger nog, door het verwerpen van sluitend bewijs van gezondheidschade en schending van de mensenrechten in het drugsbeleid, verwerpen overheden in vele landen de wettelijke verplichtingen die zij hebben tegenover de burgers”.

Dat zegt commissielid Joanne Csete, PhD, MPH, van de Mailman School of Public Health, Columbia University, New York. “Decriminaliseren van geweldloze kleine overtredingen van de drugswet is een eerste dringende stap in een proces van fundamentele hervorming van het drugsbeleid op nationaal en internationaal niveau. Echter, zolang het verbod voortduurt, zullen parallelle criminele markten, geweld en repressie blijven bestaan”.

De commissie stelde ook vast dat het toepassen van het actuele drugsbeleid het welzijn en de gezondheid van drugsgebruikers en de bescherming van de gemeenschap ondermijnt. En dat is niet het doel van een efficiënt drugsbeleid. “De controle op programma’s voor spuitenruil, de opsluiting voor kleine overtredingen van de drugswet, overtredingen van de wet op de parafernalia, hebben geleid tot een stijgend gebruik van besmette naalden, met als gevolg een wereldwijde verspreiding van HIV, HepC en TBC. Massale opsluiting van Afro-Amerikanen en Latijns-Amerikanen voor geweldloze overtredingen van de drugswetgeving, heeft geleid tot een ontwrichting van families en leefgemeenschappen”.

Een ander commissielid, professor en rector van de universiteit van de Malaya School of Medicine, verklaart: “Circa 11 procent van de gebruikers van verboden middelen worden als problematisch gekwalificeerd. Maar de idee dat alle drugsgebruik noodzakelijkerwijze ‘misbruik’ is, betekent dat onmiddellijke en volledige onthouding als enige aanvaardbare aanpak wordt gezien. In landen waar geen vervangproducten beschikbaar of toegestaan zijn, zullen HIV en HepC dan ook blijven toenemen. Het criminaliseren van drugsverslaving verhindert de toegang tot levensreddende medicatie zoals Naloxone, een middel dat de impact van een overdosering van opiaten kan omkeren.”
 

Verder leidt het criminaliseren van drugsgebruik tot meer besmettingen met HIV, HepC en TBC binnen de gevangenissen en de leefgemeenschappen in het algemeen. Hulpprogramma’s en drugsbeleid moeten schadebeperking als centraal doel hebben.

De war on drugs heeft ook geleid tot het uitbreken van geweld in Centraal Amerika en Mexico.

Volgens de commissie is, sinds de militaire acties begonnen tegen de drugshandel in 2006, het aantal moorden in Mexico in die mate gestegen dat de landelijke levensverwachting merkbaar gedaald is. Dat geweld dreef veel Centraal Amerikaanse vluchtelingen richting VS-grenzen waar ze tegen een nieuwe muur botsten.

 

ZRTL16-02

De commissie roept de overheden op om een drugsbeleid te voeren dat op bewijzen gebaseerd is.

Een stijgend aantal nationale overheden introduceert een geregulariseerde markt voor cannabis.

De commissie roept de overheden en onderzoekers op om deze geregulariseerde markten te observeren voor wetenschappelijk onderzoek en de impact ervan op volksgezondheid en veiligheid te evalueren.

De studie volgt als reactie op de publicatie van een hoofdartikel in Harpar’s Magazine waarin journalist Dan Baum een tientallen jaren oude verklaring van John Ehrlichman, politiebaas onder Nixon, vanonder het stof haalde. Ehrlichman over de war on drugs:
 

“Wil je weten waar dit eigenlijk over gaat? De Nixon kampanje van 1968 en zijn presidentschap daarna kenden twee vijanden: de linkse vredesbeweging en de zwarten. Begrijp me goed: we wisten dat het niet mogelijk was om zowel zwarten als oorlog illegaal te verklaren maar door bij het publiek een verband op te dringen tussen hippies en marihuana en tussen zwarten en heroïne, konden beide groepen zwaar gecriminaliseerd worden. We konden die leefgemeenschappen ontwrichten. We konden hun leiders arresteren, hun huizen binnenvallen, hun bijeenkomsten opdoeken en hen dag in dag uit in de pers belasteren. Of we wisten dat we aan het liegen waren over drugs? Natuurlijk wisten we dat.”
 

We kunnen natuurlijk Nixon niet meer vervolgen voor zijn misdaden maar de nieuwe Nixons hebben dezelfde farmacistische opbouw en functioneren rudimentair op dezelfde manier. Er is dus nog genoeg te doen.

Bronnen:

Norml.org http://norml.org/library/driving-and-marijuana
The Lancet http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(16)00619-X/fulltext
BIVV augustus 2005 - HLN 28 oktober 2007 - GvA 25 oktober 2010
Rapport The Drug and Alcohol Crash List
http://www.nhtsa.gov/ februari 2015
 

ZRTL16-03
Website_Design_NetObjects_Fusion
LOGO2016
HND1
HND2