Nultolerantie nefast   

 

JosNijsten2016

 

 

De nultolerantie heeft minder bestudeerde nare gevolgen. Alternet publiceerde een studie over het verband tussen de nultolerantie en de internationale gezondheidscrisis. Een eerste publieke gezondheidscommissie waarschuwde op 23 maart 2016 voor de gevolgen van de globale drugsoorlog en het nultolerantiebeleid. Volgens de auteurs van de studie veroorzaakt dergelijk beleid “een internationale gezondheidscrisis die gevoed wordt door dodelijk geweld, het overdragen van besmettingen, discriminatie, gedwongen ontheemding, onnodig fysiek lijden en het ondermijnt het gezondheidrecht voor de bevolking.”

 

Een samenwerking tussen de John Hopkins Bloomberg School of Public Health en The Lancet, resulteerde in een rapport dat oproept tot een globale wijziging van het drugsbeleid, richting decriminaliseren en beperken van de schade (harm reduction). “De drugswetgeving over productie, bezit, gebruik, handel, is gebaseerd op ideeën over gebruik en verslaving die geen wetenschappelijke grond hebben”, zegt Chris Beyrer, professor epidemiologie aan de John Hopkins School.

 

De globale War on Drugs heeft de volksgezondheid, de mensenrechten en de algemene ontwikkeling, zware schade toegebracht. Het is tijd om drugsbeleid volledig te herzien en de wetenschappelijke bewijzen zowel als de volksgezondheid te betrekken in de discussies over drugsbeleid.”

De onderzoekers baseerden hun bevindingen op een herlezing van bestaand bewijsmateriaal en een analyse over het verband tussen het drugsbeleid enerzijds en geweld, opsluiting en besmetting anderzijds.

 

“Beperking van de schade staat centraal in het beleid als het gaat over tabak, alcohol, verkeersveiligheid. Maar als het over illegale drugs gaat worden zowel de gezondheidsregels als de wetenschap als basis van een efficiënt drugsbeleid, door de overheid verworpen. Erger nog, door het verwerpen van sluitend bewijs van gezondheidschade en schending van de mensenrechten in het drugsbeleid, verwerpen overheden in vele landen de wettelijke verplichtingen die zij hebben tegenover de burgers”.

 

Dat zegt commissielid Joanne Csete, PhD, MPH, van de Mailman School of Public Health, Columbia University, New York. “Decriminaliseren van geweldloze kleine overtredingen van de drugswet is een eerste dringende stap in een proces van fundamentele hervorming van het drugsbeleid op nationaal en internationaal niveau. Echter, zolang het verbod voortduurt, zullen parallelle criminele markten, geweld en repressie blijven bestaan”.

 

De commissie stelde ook vast dat het toepassen van het actuele drugsbeleid het welzijn en de gezondheid van drugsgebruikers en de bescherming van de gemeenschap ondermijnt. En dat is niet het doel van een efficiënt drugsbeleid. “De controle op programma’s voor spuitenruil, de opsluiting voor kleine overtredingen van de drugswet, overtredingen van de wet op de parafernalia, hebben geleid tot een stijgend gebruik van besmette naalden, met als gevolg een wereldwijde verspreiding van HIV, HepC en TBC. Massale opsluiting van Afro-Amerikanen en Latijns-Amerikanen voor geweldloze overtredingen van de drugswetgeving, heeft geleid tot een ontwrichting van families en leefgemeenschappen”.

 

Een ander commissielid, professor en rector van de universiteit van de Malaya School of Medicine, verklaart: “Circa 11 procent van de gebruikers van verboden middelen worden als problematisch gekwalificeerd. Maar de idee dat alle drugsgebruik noodzakelijkerwijze ‘misbruik’ is, betekent dat onmiddellijke en volledige onthouding als enige aanvaardbare aanpak wordt gezien. In landen waar geen vervangproducten beschikbaar of toegestaan zijn, zullen HIV en HepC dan ook blijven toenemen. Het criminaliseren van drugsverslaving verhindert de toegang tot levensreddende medicatie zoals Naloxone, een middel dat de impact van een overdosering van opiaten kan omkeren.”

 

Verder leidt het criminaliseren van drugsgebruik tot meer besmettingen met HIV, HepC en TBC binnen de gevangenissen en de leefgemeenschappen in het algemeen. Hulpprogramma’s en drugsbeleid moeten schadebeperking als centraal doel hebben.

 

De war on drugs heeft ook geleid tot het uitbreken van geweld in Centraal Amerika en Mexico.

Volgens de commissie is, sinds de militaire acties begonnen tegen de drugshandel in 2006, het aantal moorden in Mexico in die mate gestegen dat de landelijke levensverwachting merkbaar gedaald is. Dat geweld dreef veel Centraal Amerikaanse vluchtelingen richting VS-grenzen waar ze tegen een nieuwe muur botsten.

 

De commissie roept de overheden op om een drugsbeleid te voeren dat op bewijzen gebaseerd is. Een stijgend aantal nationale overheden introduceert een geregulariseerde markt voor cannabis.

 

De commissie roept de overheden en onderzoekers op om deze geregulariseerde markten te observeren voor wetenschappelijk onderzoek en de impact ervan op volksgezondheid en veiligheid te evalueren.

 

De studie volgt als reactie op de publicatie van een hoofdartikel in Harpar’s Magazine waarin journalist Dan Baum een tientallen jaren oude verklaring van John Ehrlichman, politiebaas onder Nixon, vanonder het stof haalde. Ehrlichman over de war on drugs:

 

 

“Wil je weten waar dit eigenlijk over gaat? De Nixon kampanje van 1968 en zijn presidentschap daarna kenden twee vijanden: de linkse vredesbeweging en de zwarten. Begrijp me goed: we wisten dat het niet mogelijk was om zowel zwarten als oorlog illegaal te verklaren maar door bij het publiek een verband op te dringen tussen hippies en marihuana en tussen zwarten en heroïne, konden beide groepen zwaar gecriminaliseerd worden. We konden die leefgemeenschappen ontwrichten. We konden hun leiders arresteren, hun huizen binnenvallen, hun bijeenkomsten opdoeken en hen dag in dag uit in de pers belasteren. Of we wisten dat we aan het liegen waren over drugs? Natuurlijk wisten we dat.”

 

We kunnen natuurlijk Nixon niet meer vervolgen voor zijn misdaden maar de nieuwe Nixons hebben dezelfde farmacistische opbouw en functioneren rudimentair op dezelfde manier. Er is dus nog genoeg te doen.

 

 

Bronnen:

 

Norml.org http://norml.org/library/driving-and-marijuana

The Lancet http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(16)00619-X/fulltext

BIVV augustus 2005 - HLN 28 oktober 2007 - GvA 25 oktober 2010

Rapport The Drug and Alcohol Crash List http://www.nhtsa.gov/ februari 2015