In God we trust… all others will be tested

 

DOSSIER DRUGSTEST DEEL 2

 

Tekst ©JosNijsten2006

 

Europa staat op het punt drugstests te generaliseren en 'normaal' te vinden. Een beetje kennis over wie en wat achter die industrie zit, is dan ook geen overbodige luxe. Kwestie van te weten wiens gedachtegoed hier wordt overgenomen. We keren daarvoor terug naar de jaren zeventig en naar de hoofdrolspelers uit die periode.

 

Tijdens de Amerikaanse paraquat-aanvallen op cannabisteelten in 1978 leidde Carlton Turner het Marihuana Onderzoeksprogramma aan de Universiteit van Mississippi. Vanuit die positie contacteerde hij High Times Magazine met een advertentie voor "paraquat-testers". De toestellen waren bestemd voor marihuanagebruikers om te verifiëren of er geen resten van het dodelijke gif op hun rookmateriaal achtergebleven waren. Maar de toestellen waren nep en High Times weigerde de advertentie. Turner dacht snel even poen te pakken. Dat hij daardoor het leven, minstens de gezondheid van de kopers van zijn product in gevaar bracht, stoorde hem niet. Hij werd er trouwens voor beloond met een benoeming in 1981 tot drugczar voor de regering Reagan, met geloofsbrieven van Nancy Reagan en George Bush-de-Ouwe.

 

Turner volhardde in de boosheid en in de zomer van 1983 kwam hij op de nationale televisie het illegaal sproeien goedpraten van paraquat met vliegtuigen van de Drug Enforcement Administration op de marihuanateelten in Georgia, Kentucky en Tennessee. Hij stelde dat het "een lesje zou zijn voor de jongeren die stierven aan paraquatvergiftiging door het roken van marihuana."

 

Hij zei "dat het hem niet raakte als honderden jongeren zouden creperen door het roken van door de overheid met paraquat besproeide cannabis."

Turner werd tot ontslag gedwongen nadat hij zijn nieuwste conclusies wereldkundig gemaakt had: "Marihuana veroorzaakt homosexualiteit, ondermijnt het immuunsysteem en ligt daardoor aan de basis van AIDS."…

 

Tijdens een PRIDE-bijeenkomst in Atlanta Georgia op 25 april 1985 die bijgewoond werd door Nancy Reagan, riep Turner op tot de doodstraf voor drugsdealers.

Marihuanavelden worden besproeid met paraquat.

 

***

Paraquat is een plantenverdelger die door de VS gebruikt werd om de marihuanateelten in Mexico te vergiftigen. Wetenschappers stelden vast dat deze herbicide een gevaar was voor de gezondheid van zowel de personen die het gif sproeiden als voor de personen die de vergiftigde marihuana rookten. Paraquat veroorzaakt rechtstreekse schade in de mond, de maag en de ingewanden. Nadat het vergif binnengedrongen is, wordt het in heel het lichaam verspreid. Giftige chemische reacties manifesteren zich vooral in de longen, de lever en de nieren. Paraquat veroorzaakt longschade bij inhalering. De luchtkanalen ontsteken waardoor het zuurstoftransport naar het bloed vermindert, wat kan leiden tot ARDS (Acute Respiratory Distress Syndrome) en zelfs tot verstikking. Huidcontact heeft het afsterven van de huid tot gevolg. Het gif werd in 1961 geproduceerd voor commerciële doeleinden. Het is wereldwijd de meest gebruikte herbicide. In de VS is paraquat vanwege zijn hoge toxiciteit enkel beschikbaar voor gelicenceerde gebruikers. Wie een paraquatvergiftiging overleeft zal de longschade op lange termijn ervaren. Andere lange termijn effecten zijn faling van de nierfuncties, hartaandoeningen en slokdarmproblemen. Bij blootstelling aan een hoge dosis zijn de overlevingskansen klein.

(Bron: NIOSH – National Institute for Occupational Safety and Health – October 2003)

 

***

 

Peter Bensinger getuigde in februari 2005 voor de drugscommissie van het Huis van Afgevaardigden. Hij stelde dat beperking van de schade (harm-reduction) geen wetenschappelijke, maar een politieke basis heeft. "Het terugdringen van de vraag, repressie en behandeling geven resultaat. Het "just say no" programma (van Nancy Reagan) heeft in de jaren '80 geleid tot een vermindering van het aantal regelmatige gebruikers van 22 miljoen naar 17 miljoen, terwijl het bevolkingsaantal groeide..." beweerde hij. Verder had de man het in zijn getuigenis over minder heroïnedoden, minder cocaïne- en crackgebruikers, en nog meer goed nieuws. Peter Bensinger was DEA-baas van 1976 tot 1981. Hij stelde dat marihuana schadelijk was omdat het "dioxines bevat". Hij zei er niet bij dat de dioxines uit de sproeivliegtuigen van de overheid kwamen…

 

 

"Just Say No" tegen drugs.

"Just Cheer Up" tegen depressie?

"Just don't fuck" tegen aids?

 

 

Begin jaren '80 declareerde Nancy Reagan dat zaken doen met de federale overheid enkel nog mogelijk was indien door de betrokken ondernemingen het 'zuivere pis-beleid' gevoerd werd, om hun loyauteit te bewijzen. Dat leidde tot de invoering in 1988 van de Drug Free Workplace Act. Dat betekende dat alle instellingen of organisaties die overheidssteun kregen, een bewijs moesten voorleggen dat hun bedrijf drugsvrij was, zoniet werden de staatstoelagen ingetrokken. Die wet werd later uitgebreid: "gekwalificeerde tussenpersonen" kunnen vanaf 1998 aan kleine ondernemingen technische en financiële bijstand verlenen om hun werkplaats drugsvrij te houden door middel van drugstests, hulpprogramma's voor de werknemers, enzomeer.

 

Straight rechts

 

Voor de praktische toepassing van de wet werd om te beginnen vier miljoen dollar uitgetrokken. Straight Inc., een radicale anti-drugs organisatie – zie verder – kon de hand leggen op 314.539 dollar. Hun partner in Saint Petersburg, National Drug and Alcohol Testing, Inc. van Randall S. Pawley was goed voor 234.000 dollar.

 

Een ander aan Straight verbonden bedrijf, Houston Drug Free Business Initiative, incasseerde 170.000 dollar.

 

De tijd was rijp voor ex-NIDA en ex-Straight Robert DuPont om samen met ex-DEA Peter Bensinger en ex-drugsczar en ex-Straight Carlton Turner, bedrijven te gaan adviseren over het drugstesten van werknemers en het leveren van de nodige apparatuur. De door Nancy Reagan gevorderde urinetest werd dan ook een bijzonder lucratieve zaak voor "Bensinger, DuPont & Associates".

 

De urinetest, het opsporen van microscopische hoeveelheden THC, werd en wordt door DuPont afgedwongen in alle lagen van de bevolking. Er ontstaat een paradoxale situatie. Aan de ene kant wordt Marinol, synthetische THC, naar een lagere klasse overgeheveld in de lijst van verdovende middelen omwille van zijn … gebruiksveiligheid. Aan de andere kant wordt hysterisch gereageerd over minuscule sporen THC in hennepproducten. Er is hier duidelijk iets dat harder stinkt dan een urinetestcentrum.

Hoe komt het ook dat iemand als Robert L. DuPont met een gestoorde als Carlton Turner gaat samenwerken? Zijn er misschien andere motieven dan zuivere pis? Gebrek aan ethiek lijkt wel het enige wat deze drie haaien van de drugsindustrie samenbrengt. Nochtans is er nog iets dat hen bindt: het extremisme van Straight, Inc.

 

Straight, Inc. werd opgericht door Melvin en Betty Sembler in 1976 in Florida. Pulpbladen als Readers Digest, Ladies Home Journal, talk(ing shit) shows, NBC News, een TV-film "Not my kid", zorgden voor de marketing van deze nieuwe strijders tegen drugs. Reagan steunde openlijk de organisatie en Nancy sleurde prinses Diana mee naar een Straight-instelling. George Bush-de-Ouwe maakte een TV-reclamespot voor Straight vanuit de Oval office.

Hier moet wel even gewezen worden op de grote politieke invloed van Mel Sembler. Hij zamelde (groot) geld in voor de republikeinen en kreeg daarvoor in 1988 van George Bush-de-Ouwe een zitje als ambassadeur in Australië.

 

Straight had veel succes omdat er geen concurrentie was van traditionele medische organisaties. Straight had namelijk geen artsen in dienst. De twijfelachtige behandelingen werden georganiseerd in omgebouwde pakhuizen. Kinderen die 'in behandeling' waren, werden opgevangen in gastgezinnen. De meeste 'instructeurs waren onbezoldigde, pas afgestuurde of nog studerende jongeren.

 

Straight to hell

 

Maar er hing een schaduw over Straight. Straight misbruikte kinderen. Er is niet één Straight-filiaal dat niet vervolgd werd voor kindermisbruik. Robert L. DuPont getuigde als expert in diverse rechtzaken meermaals in het voordeel van Straight.

 

Na een groot aantal zelfmoordgevallen bij 'behandelde' jongeren, na een eindeloze reeks rechtszaken wegens misbruik, mishandeling, ontvoering, miljoenenclaims van slachtoffers, enz., werd Straight, Inc. opgedoekt. En 'uit het niets' werd op hetzelfde ogenblik Straight Foundation, Inc. in het leven geroepen.

In 1989 schreef "National Geograpic" dat in vijf jaar het percentage "Straight-klanten dat aan de cocaïne verhangen was, gestegen was van ongeveer 25 naar meer dan 75 procent."

 

De rechtszaken wegens kindermisbruik en mishandeling bleven zich opstapelen en in juli 1993 werd uiteindelijk de sluiting afgedwongen. De Straight Foundation probeerde met alle middelen afstand te nemen van hun dochteronderneming die geassocieerd werd met kindermisbruik.

In 1995 verandert Straight Foundation, Inc. in "Drug Free America Foundation, Inc." (DFAF).

 

Robert DuPont was oprichter van The Seed, de voorloper van Straight. Na zijn NIDA periode werd hij bezoldigd adviseur bij Straight. Daarna werd hij lid van de Adviesraad van de DFAF. DuPont was ook voorzitter van de wetenschappelijke adviesraad voor Psychemedica die het eerste haaronderzoek lanceerde als drugstestprogramma. Het verplicht testen van atleten op de aanwezigheid van sporen die wijzen op mogelijk drugsgebruik, zou voor DuPont in elk geval heel wat interessante financiële neveneffecten hebben.

 

Betty Sembler (foto Pete Brady - www.cannabisculture.com) duikt intussen overal op waar over drugs gepraat wordt, bij NIDA, in het Congres, op hoorzittingen over medicinale marihuana… Zij zetelt in financiële comité's en forceert nominaties van gelijkgestemden. Zo plaatste ze Bill McCollum als kandidaat drugsczar op de lijst in 2001. Bezige Betty zetelt in diverse antidrugsorganisaties, onder meer Save Our Society from Drugs (SOS), Drug Abuse Resistance Education International (DARE) en Drug Watch International (DWI) met als onderafdeling het International Drug Strategy Institute dat geleid wordt door onder meer Robert L. DuPont en Peter Bensinger.

 

Gabriel Nahas, de architect van de anti-marihuanabeweging, werd ook genoemd als vooraanstaand lid van DWI. Hij was in 1979 medeoprichter van de National Anti-Drug Coalition en predikte de nultolerantie met argumenten die uit de lucht gegrepen waren. Tijdens zijn periode als drugsadviseur van Chirac (FR) ontmoette hij de bekende Franse publiciste en cannabisspecialiste Michka als opponente voor de Parijse rechtbank. Michka had de man beschuldigd van onwetenschappelijke uitspraken. Nahas verloor de zaak, maar de benoeming van personen uit DWI, SOS, STRAIGHT, DARE, DFAF,… in Europese regeringen wijst toch op een uitzaaiing van extremistisch gedachtegoed.

 

Intussen is het gebruik van de haar-, zweet- en speekseltest algemeen ingeburgerd in de VS en voor ambtenaren van de overheid al wettelijk verplicht. In 2000 werden 106.493 federale ambtenaren getest waarvan er 532 positief werden bevonden. Dit mooie resultaat kostte de belastingsbetaler 12.000 euro per positief testresultaat. Die testen, in het bijzonder de haartest, werden nooit aan klinisch onderzoek onderworpen. Er bestaan geen wetenschappelijke publicaties die de waarde van dergelijke tests ondersteunen. Toch beginnen deze controlepraktijken hier ook aan een opmars, vooral onder invloed van het groeiend rechts extremisme in Europa.

 

(Bronnen: A study of the involvement of the Drug Free America Foundation in American and international drug policy – Oakton Institute 2002; drcnet.org; A History of the war on drugs – update 2005; homepage DWI - http://samhsa.gov/hottopics/click-drugtesting.html)

 

Lees hier het volgende deel van het dossier Drugstests