Het Europese drugsbeleid is gericht op een status quo. Het monster heeft teveel koppen gekregen. De huidige aanpak is een honderdjarig wrak met zware gezondheidsproblemen, compleet verkankerd en verkalkt. Het drugsbeleid is een geriatrisch probleem geworden met euthanasie als enige aanvaardbare remedie. Er wordt enorm veel gepraat en gelobbyd en uitgesteld. Multinationale farmabedrijven bepalen ondertussen het volksgezondheidsbeleid voor hun eigen financiŽle gezondheid. Het vrije verkeer van personen binnen de Schengenzone is verleden tijd, de privacy wordt uitgehold.

Het probleem met ‘het beleid’ is de oorspronkelijke betekenis van het woord. Die komt niet overeen met de reŽle situatie. Het ‘drugsbeleid’ is doorgaans een gebrek aan beleid of een ontwijking ervan, en dat zijn vormen van wanbeleid.

ARCHIEF BELEID

BLBE09

Achteraf beschouwd moet 1997 tot de meest hypocriete jaren behoren uit de geschiedenis van het Belgische drugsbeleid.
 

BLVD08

We willen werk maken van een geÔntegreerd drugsbeleid, gericht op effectieve ontrading via preventie, hulpverlening en repressie ...
 

Beleidsverklaring

MEER 

MEER 

Het VPRO televisieprogramma Tegenlicht en Stichting Drugsbeleid organiseerden een 'virtueel proces' tegen de Staat der Nederlanden ...
 

Gemeenschappelijke richtlijn van de Minister van Justitie en het College van procureurs-generaal omtrent de vaststelling, registratie en vervolging van inbreuken inzake het bezit van cannabis.
 

Op 3 en 4 december 2007 werd in Het Pand te Gent de Tweelanden Conferentie over de hennepteelt gehouden.
 

Op 26 maart 1995 werd het Schengenakkoord van kracht. Geleidelijk aan verdwijnen de binnengrenzen, ook voor niet-Europeanen die wettelijk binnen de Schengenzone verblijven.
 

Belgisch drugsbeleid

MEER 

MEER 

MEER 

MEER 

CFGT07-01

Hennepconferentie Gent

Richtlijn 2005

Schengen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SHGN05-02
DRCT05

 

De Commissie voor Welzijn, Volksgezondheid en Gelijke Kansen besprak het beleidsplan Preventie van middelengebruik 2003-2004 ...
 

De wet van 24 februari 1921 op de verdovende middelen is toch wel een merkwaardige strafwet. De wet omschrijft geen enkele handeling omtrent verdovende middelen die strafbaar is.
 

Op mijn vraag welke wetenschappelijke studies aan de basis lagen van hun standpunt over drugs kreeg ik van de studiedienst van OpenVLD ...
 

MEER 

MEER 

MEER 

Maffia of Minister?

Beleidsplan 2004

Kweken mag

Kamerdebatten 2003

MAMI05-02
BLPL04-01
KMDB03-02
JUKR02

ENCOD BULLETIN OVER HET DRUGSBELEID IN EUROPA

Om te begrijpen hoe drugsbeleid werkt moet je eerst begrijpen hoe beleid in het algemeen werkt. De meeste mensen die dicht bij drugconsumenten, -handelaars of producenten leven, begrijpen meestal niet hoe een ’beleid’ in elkaar zit. Ze begrijpen wel dat er dringend iets gedaan moet worden en dat de verschrikkelijke schade aan mens en maatschappij bijna onmiddellijk vermeden zou kunnen worden als er een wettelijk kader voor dit menselijk gedrag zou zijn. Als deze mensen terechtkomen in de vergaderingen op hoog niveau waar diplomaten de VN Conventies bespreken – zoals UNGASS 2016 – komen ze in een wereld waar mensen een hekel hebben aan het begrip ’dringend’. De meeste genodigden op deze vergaderingen beschouwen ze als een carriŤrestap. Zich uitspreken voor drastische veranderingen aan het systeem blijkt in deze omstandigheden niet de beste manier te zijn om je promotiekansen te vergroten.

 

In februari 2016 schreef Joep Oomen zijn laatste Encod Bulletin samen met Peter Webster. Het leest als een testament.
Vaarwel beste Joep, dank voor je vriendschap en wijsheid.

Af en toe is er de uitzondering die de regel bevestigt. Vijfentwintig jaar geleden, toen de oorlog tegen de Colombiaanse drugskartels volop woedde en AIDS Europa overspoelde, lanceerde de Franse President FranÁois Mitterand een dringende oproep om een Europees drugsbeleid uit te werken dat zou verschillen van de VS ’war-on-drugs’ benadering. Op zijn initiatief riep de Europese Commissie een Europees wetenschappelijk instituut in het leven om het drugfenomeen te bestuderen. Daarnaast kwam er ook een netwerk van NGO’s om de standpunten van burgers die getroffen werden door het drugsbeleid te kanaliseren. In 1993 zagen zowel de EMCDDA als ENCOD het levenslicht, maar slechts een paar jaar later werd de droom van een op wetenschappelijk bewijs gebaseerd drugsbeleid al aan diggelen geslagen.
 

De hervorming van het drugsbeleid is niet iets wat de overheid voor jou zal doen.
 

Kweek je eigen vrijheid

Het EMCDDA kwam onder controle te staan van technocraten in de plaats van wetenschappers. De instelling produceerde statistieken over in beslag genomen kilo’s, ruwe schattingen van gebruikersaantallen en gespendeerde financiŽle middelen. Tot op vandaag bracht ze echter geen betekenisvol nieuw inzicht aan het licht over de relatie tussen mensen en psychoactieve middelen.
 

ENJO16-02

ENCOD werd als een bastaardkind aan de deur gezet zodra duidelijk werd welke boodschap de getroffenen naar het beleid wilden sturen. Jarenlang probeerde ENCOD opnieuw een soort dialoog over drugsbeleid met het EU-apparaat op gang te brengen. Dit leek in 2007 uiteindelijk te lukken met het zgn. ’Burgerforum’, maar dit bleek uiteindelijk een lege doos, in elkaar getimmerd precies met de bedoeling om elke echte dialoog te vermijden.
 

Ook voor UNGASS 2016 ligt dit scenario al klaar. De Verenigde Naties zullen doen alsof de stem van burgers die getroffen zijn door het drugsbeleid gehoord wordt, met het opzetten van een zogeheten “Werkgroep van de Burgermaatschappij” (Civil Society Task Force), met als doel “het verzekeren van een omvattende, gestructureerde, zinnige en evenwichtige deelname van de Burgermaatschappij tijdens het UNGASS-proces”. Dit is een diplomatieke manier om aan te kondigen dat er een uitwisseling zal plaatsvinden tussen ambtenaren van regeringen en VN-structuren en een paar academici die zullen doen alsof ze burgers, wiens mening nooit werd gevraagd, vertegenwoordigen.
Deze ’partijen’ zullen dan samensmelten tot een grijze massa die uiteindelijk alleen maar wil dat alles bij het oude blijft.

Bij topbijeenkomsten zoals UNGASS is trouw blijven aan de status quo onderdeel van de dresscode. De woordenschat wordt opgepoetst, de infrastructuur is indrukwekkend en het eten is zo goed als gratis. Naarmate de tijd vordert, wordt het steeds moeilijker voor de deelnemers aan deze topontmoetingen om naar buiten te komen met een verklaring die ernstig genomen kan worden door de mensen die zich bewust zijn van de dagelijkse problemen veroorzaakt door het drugsbeleid. Onder deze sceptici vinden we ook vele lokale en regionale overheden. In het drugdebat op lokaal niveau, zoeken mensen oplossingen. Op internationaal niveau zoekt men naar manieren om het probleem in stand te houden. Het volgende feestje willen we er graag ook weer bij zijn!
 

ENJO16-03

Een kwarteeuw na Mitterand weet elke ernstige drugsbeleidwaarnemer ondertussen dat het 100-jarige drugverbod volledig gefaald heeft om ook maar iemand te beschermen tegen om het even welke schade die drugs zouden kunnen veroorzaken.
 

Ondanks deze voor de hand liggende vaststelling, blijft men de stemmen van hen die het hardst getroffen worden door dit beleid aan de kant schuiven. Ondertussen zijn er een aantal mensen die kleine gaatjes konden maken in de muur van het verbod, maar in de plaats van deze gaten te vergroten voor iedere betrokkene, genieten ze van het leven aan de andere kant en helpen ze ijverig het gat waardoor ze zijn ontsnapt te dichten.
 

Terwijl de inspanningen van Europese burgers om de grote leugen van het drugverbod te ontmaskeren met succes werden verpletterd door de bureaucratische hamer, liet het referendumsysteem in de VS toe dat gigantisch gefortuneerden gewoon de door hen gewilde verandering kochten. Door het financieren van een sterk campagneteam en een langdurige en aanhoudende benadering van kiezers, verwierven zij steun voor uitgekiende wetsvoorstellen. Dit democratisch werktuig maakte mogelijk dat vandaag cannabis legaal is in 23 staten voor medicinaal gebruik en in 5 staten voor recreatief gebruik. Een cannabisgebruikerparadijs in ontwikkeling, zou je denken. Maar de realiteit is iets ingewikkelder.
 

De hervorming van het drugsbeleid is niet iets wat rijken en beroemdheden voor jou zullen doen.
 

Als wetswijzigingen gekocht kunnen worden, is de volgende stap wat Ethan Nadelmann (een ster van de wereldwijde drugsbeleidhervormingsbeweging) de ’Budweiserisering’ – of overdreven commercialisering – van de drugsmarkt, noemt. Nadelmann verwees daarbij naar de gebeurtenissen in Ohio, waar een kleine groep investeerders 25 miljoen dollar spendeerden aan een campagne voor een wetsvoorstel dat hen het monopolie zou geven over de cannabisproductie en –distributie in de staat, om zo de eerste wettelijke cannabisoligarchie tot stand te brengen.
 

De campagne mislukte in haar opzet bij de kiezers. Maar het nieuws van andere staten waar wetsvoorstellen voor de legalisering wel werden aangenomen, is ook niet zo veelbelovend. Hoewel het privaat ondernemerschap zich op de legale cannabismarkt stortte, blijven de prijzen relatief hoog: in Colorado wordt cannabis in cannatheken verkocht aan 20$ per gram.
 

ENJO16-04

De enige andere legale optie is dan de thuiskweek. Van de 6 planten die je mag hebben mogen er maar 3 in bloei staan, wat voor een buitenkweek eigenlijk onmogelijk is en zelfs onder lampen niet vanzelfsprekend. Daarnaast blijft de handel in zaden of stekken illegaal of erg ingewikkeld.

In een kapitalistisch systeem zijn de grote vissen baas over de vijver, niet de kleintjes. Ongetwijfeld worden de inspanningen van de kleine visjes om ergens een eigen ’cannabisindustrie’ op te starten van nabij gevolgd door echt grote investeerders van de agro-industriŽle en farmaceutische markten, zoals Monsanto, Bayer en konsoorten. Als het de kleine visjes lukt, zullen de grote vissen niet twijfelen. Hun doel is niet de hervorming van het drugsbeleid zodat dit ten goede komt aan het algemeen belang en de wereldbevolking. Zij willen er gewoon op toezien dat wat er gebeurt in het drugdebat goed is voor hun zakencijfers. Zij willen ofwel de wereld veroveren met de huidige illegale drugs zodra het mogelijk wordt die te verkopen als sigaretten, ofwel – als het verbod stand houdt – gaan ze op zoek naar synthetische middelen die de effecten van verboden drugs imiteren.

De gevolgen van deze natuurkopieerdrift kwamen op een tragische manier bovendrijven in Frankrijk toen ťťn iemand overleed en vijf anderen ernstig gewond raakten bij een medicijntest in januari. Het onderzoeksbedrijf testte een nieuw samengestelde pijnstiller die het effect probeerde te imiteren van CBD, een natuurlijk cannabisingrediŽnt. Terwijl de ene wetenschappelijke studie na de andere bewijst dat het toevoegen van natuurlijke cannabis aan het menselijk endocannabinoÔdensysteem veel positieve effecten kan hebben op lichaam en geest, blijven de pogingen om een makkelijker commercialiseerbaar kunstmatig vervangmiddel te ’ontwerpen’, jammerlijk falen. De grote jongens van farma maken kennis met karma.

De oorspronkelijke en aloude bedoeling van het nemen van psychoactieve middelen, is het mogelijk maken van diepere verbindingen met jezelf, andere mensen of de wereld. De aard van deze verbinding is spiritueel, niet economisch. Wat anderen (zoals regeringen of privťtussenpersonen) ook doen om deze erg persoonlijke relatie te beperken of te manipuleren voor economische doeleinden, is gedoemd om te mislukken en als een boemerang in het gezicht van de werper te slaan. Geld heeft ook een ziel, maar meestal is die niet erg zuiver.

 

De hervorming van het drugsbeleid is iets wat je doet voor jezelf en de hele maatschappij.
 

Iedereen die betrokken is bij de drugwereld (gebruikers, producenten en verdelers) heeft behoefte aan een wettelijk kader dat voorziet in de bescherming tegen schade en de verdediging van de rechten van het individu. Daarom zullen de inspanningen voor een drugsbeleidhervorming enkel zinvol zijn als zij ook het recht van ieder volwassen mens
 

ENJO16-05

Elke burger kan zich inzetten voor de campagne voor de drugsbeleidhervorming door een alternatief te steunen voor het verbod en de illegale markt, gebaseerd op thuiskweek en niet-commerciŽle verdeling. Volwassenen die in een Europees land leven en cannabis (of een andere ’gecontroleerde’ plant) willen kweken kunnen dit doen door zich te beroepen op de Europese conventies en de EU-grondwet. ENCOD kan deze initiatieven op verschillende manieren versterken: met informatie en contacten naar technisch advies bij het kweken, oogsten en verdelen op een veilige en verantwoordelijke manier en contacten met lokale activistennetwerken die steun kunnen bieden. ENCOD-leden die botsen op legale problemen terwijl ze bezig zijn met kweken voor persoonlijk gebruik, zullen alle mogelijke politieke en morele steun krijgen om de impact van de gevolgen (zoals hoge advocaatkosten) te verminderen.

Na jaren van inspanningen om met miljoenen woorden overheden te overtuigen van de absolute krankzinnigheid die hun drugsbeleid op wereldschaal veroorzaakt, is het nu aan de planten zelf om zich te laten horen in het debat. Door het kweken van planten voor persoonlijk gebruik kunnen we aantonen dat het wel degelijk mogelijk is om de drugsmarkt te organiseren op een manier die transparantie, verantwoordelijkheid, eerlijkheid, duurzaamheid en gezondheid verzekert. Met of zonder de toestemming van de Verenigde Naties.

Door Joep Oomen (met de hulp van Peter Webster)

 

WAR ON DRUGS IN ANTWERPEN

Tekst: JosNijsten2016 – illu©Nash1

Toen Bart De Wever (BDW) in Antwerpen de troon besteeg, lanceerde hij een vernieuwde oorlog tegen drugsgebruikers die vanaf 1 september 2013 van kracht werd. Sindsdien kost het roken van een joint 75 euro boete. CocaÔne, speed, heroÔne, … kosten dubben zoveel. BDW verdedigt zijn beleid met argumenten die weinig om het lijf hebben: “Wij passen de wet toe. Het is niet omdat de Belgische justitie de wet niet toepast, dat ze niet bestaat. Niets doen is geen optie.”
De geschiedenis leert ons dat de doodstraf in BelgiŽ pas in 1996 uit de strafwet werd gehaald. Ze werd al sinds 1918 niet meer toegepast. Niet toepassen was toen wťl een optie.
 

WODA16-02

Criminoloog Brice De Ruyver ziet geen probleem in het beleid van BDW. “Antwerpen heeft het volste recht om een strenger beleid te voeren. De richtlijn van 2003 was alleen bedoeld voor het parket en de burger kan daar geen recht uit puren.”

Ooit was er een andere De Ruyver.
 

De oorlog tegen drugs is een aangetoonde miskleun en wie zich daarvan bedient kent de geschiedenis niet. “In tien jaar tijd is het wereldwijd gebruik van opium met 35 procent gestegen, dat van cocaÔne met 27 procent, dat van cannabis met 9 procent. Een grotere nederlaag kan men zich nauwelijks inbeelden.” Dat stelt professor Paul De Grauwe in zijn pleidooi voor legalisering van drugs dd 10 juni 2011.
 

Of er intussen minder gebruikers zijn?

“Welk signaal geven we als maatschappij als je straks in een openbare snuifshop terecht kan voor je dagelijkse portie cannabis of extacy?”, zo vragen die verlichte geesten zich af. Deze moraalridders zijn zo verlicht dat zij denken dat cannabis gesnoven wordt.
Damnant quod non intellegunt.

En ze zien het groot. Ook voor hen is repressie de enige optie omdat de rechtse partij repressie als een goede vorm van preventie beschouwt. Legalisering of een gedoogbeleid staan niet op hun lijstje. Onder preventie verstaan zij in feite “hulpverlening onder dwang”. Wie niet meewerkt kan zelfs zijn leefloon verliezen. Daarmee zien we dat vooral het laaghangend fruit geviseerd wordt. Deze utopisten geloven in een ‘drugsvrije Vlaamse samenleving’.
 

Welk signaal geven we de maatschappij als we amfetamines (rilatine) aan gestresseerde kinderen geven terwijl we onszelf volproppen met antidepressiva, slaapmiddelen, antibiotica, … en vanuit een andere hoek gemedicaliseerd vee op ons bord krijgen.
 

De Antwerpse aanpak komt me een beetje buitenaards over, temeer omdat ik van BDW, een historicus, toch verwacht had dat de geschiedenis hem enkele lessen geleerd had. Over droogleggingen en verloren oorlogen tegen drugs die massa’s belastinggelden
 

WODA16-04

opslorpen om een status quo te voeden waarin witwassers (HSBC, Citibank, …) zich grenzeloos verrijken.
Ondertussen wordt natuurlijk wel de aandacht afgeleid van de legale drugs; Elk jaar sterven in Europa 195.000 mensen aan de medicijnen die hen beter hadden moeten maken (rapport ‘Targetting adherence’ van de Pharmaceutical Group of the European Union – PGEU).
 

We hebben dan wel geen coffeeshops in BelgiŽ maar we hebben toch 5000 apotheken waarvan 2/3 in Vlaanderen.

Farmacisme heeft dat.
 

WOD is een dure zaak

In de VS hebben twee economen de kosten berekend van hun oorlog tegen cocaÔne tussen 2000 en 2008. Afgerond kwam het erop neer dat de vangst van 1 kilo cocaÔne gemiddeld net geen miljoen dollar kostte. Of er intussen minder gebruikers zijn …?

De Antwerpenaar betaalt zich blauw aan die verloren oorlog. Ja, iedereen betaalt mee aan de drugsoorlog, zoals ook iedereen in tStad mee betaalt voor de ‘veiligheid’ en de politie-inzet bij voetbalmatchen. In 1995 was dat 32,5 miljoen Belgische frank (Blikvanger 1996), oftewel 100.000 Bfr (2.500 euro) per hooligan per jaar (x 300 dus). Dat was 20 jaar geleden. Sindsdien steeg de prijs elk jaar.
 

Budgetten, geld, middelen, …

Jo Vandeurzen (ach ja) werkt aan nieuwe financieringsregels rond het drugsbeleid in het kader van de staatshervorming. Op het “Drugscongres 2015: Drugsbeleid op maat van lokale noden” waren naast Vandeurzen ook de burgemeesters van Antwerpen en Gent (DaniŽl Termont) als sprekers uitgenodigd. Gent zoekt de inbreng van de gebruikers zelf om een beleid uit te stippelen, Antwerpen ziet meer heil in een overwegend repressief beleid. Over ťťn ding zijn alle prohibitionisten het eens: heel Vlaanderen moet meebetalen.
 

Ook voor Aalst is de WOD – sinds NVA burgemeester D’Haese – een prioriteit geworden. Veel camera’s overal en uitbreiding van de drugssectie bij de politie, en nog meer in het vooruitzicht. Aalst moet drugsvrij worden zodat de zatte carnalisten niet struikelen over de peuk van een joint. Ook daar zien ze de voordelen van een lucratieve boete-economie.
 

In Brussel hadden de Vlaamse en Waalse C-partijen in 2012 (tijdens de verkiezingskoorts) al de mond vol over “het gezin”, “de veiligheid” en “de oorlog tegen drugs”.

“De leefbaarheid van jonge gezinnen komt immers in het gedrang in de hoofdstad", zegt Brussels parlementslid Walter Vandenbossche. "Veel parken en pleinen zijn niet meer leefbaar door het drugsprobleem. CD&V gaat voor 'zero tolerance', wij willen de komende zes jaar een 'war on drugs' voeren." In 2015 is het burgemeester Mayeur (PS) die zijn politiekorps opdracht geeft om de jacht op dealers prioritair te behandelen. BDW is in de wolken met die beslissing. Zelf verdrievoudigde BDW zijn drugsjagers en maakte met het parket afspraken over de vervolging van zowel dealers als gebruikers, met een verplichte verwijzing naar de hulpverlening.
 

What goes up must come down

In Antwerpen daalde de totale criminaliteit in 2015 met 13 procent. Misdrijven tegen eigendom daalden met 9 procent, handtassendiefstallen met 38 procent, diefstal met wapenvertoon of –gebruik met 21 procent, aanrandingen met 20 procent, gauwdiefstallen met 28 procent, inbraken in winkels met 31 procent.

Drugsmisdrijven daalden met 29 procent, drugsaanmaak zoals cannabisplantages steeg met 56 procent. Dat geeft aan waar de prioriteiten liggen: pluk het laaghangend fruit. Ondertussen verzwakt wel de aandacht voor megaproducenten.

Natuurlijk wordt de daling toegeschreven aan het repressieve beleid. Vergeet niet dat in Antwerpen 150 extra agenten ingezet zijn – meer blauw op straat – en ook meer kaki tegen terreur, nog eens 50 man.

Of er intussen minder gebruikers zijn?
 

De douane in de haven van Antwerpen moet het met veel minder volk doen. In het kort komt het hierop neer: Er wordt minder dan 1 procent van de bijna 10 miljoen binnenkomende containers gecontroleerd. Een schip vervoert 14.000 containers en een scan duurt gemiddeld 5 minuten … per container.
 

Luistert er iemand?

Brice De Ruyver en Cyrille Fijnaut van de universiteit van Tilburg, stelden in 2008 hun rapport voor over de drugsgerelateerde criminaliteit. Wie het rapport wil lezen, het staat hier.
 

Een collega van De Ruyver, ook hoogleraar criminologie aan de Gentse universiteit, professor Tom Decorte, betwijfelt de wetenschappelijkheid van het rapport.

Hij zegt: “De auteurs voeden de illusie dat we door meer politie en justitiŽle samenwerking het gebruik en de distributie van cannabis zullen kunnen beheersen.” Zij pleiten voor repressie zonder meer.
 

De wetenschappelijke argumenten suggereren vaak een oorzakelijk verband tussen de kenmerken van de cannabismarkt en het bestrijdingsbeleid. De discussie over alternatieven wordt doodgeslagen met politieke argumenten over “internationale verdragen” en “draagvlakken”, niks wetenschappelijks.
 

Decorte vraagt zich af: “Waarom ontbreekt bij de voorstellen een schatting van de kosten van de maatregelen? Kunnen zij hun strategieŽn vertalen in objectief meetbare effecten (minder overlast, daling cannabisgerelateerde criminaliteit, positieve effecten op de gezondheid)?

Professor Decorte heeft ook zo zijn mening over de War on Drugs in Antwerpen. In augustus 2015 schrijft hij in DeWereldMorgen: “Drugsoorlogen zoals de Antwerpse en Brusselse burgemeester voorstaan bieden enkel een vals gevoel van veiligheid. Ze zorgen dat politici kunnen gepercipieerd worden als mensen 'die er iets aan doen', maar veeleer dan het probleem aan te pakken, verkwisten ze schaarse middelen en bevorderen ze de marginalisering van kwetsbare groepen.”

Hij vraagt zich af waarom politici, politiecommissarissen en procureurs een symboolpolitiek verkiezen boven een beleid dat op onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek gebaseerd is.
 

WODA16-07

Ook de WHO en andere internationale organisaties vinden het hoog tijd dat politici naar de wetenschappelijke bewijsvoering kijken.
Luistert er iemand? De vraag of er intussen minder gebruikers zijn, wordt nergens beantwoord. Zou het kunnen dat er intussen niet minder maar meer gebruikers zijn?
 

“War on Drugs: Door het verbod is er een fantastisch groot verschil ontstaan tussen de straatprijs van drugs en de prijs die de producent ervoor krijgt. De cocaÔneprijs in New York (daar waar de NYPD heerst nvdr) is ongeveer tweehonderd maal hoger dan de prijs die Colombiaanse boek voor zijn coca krijgt … Hoe repressiever de aanpak, des te hoger de winstmarges, en des te groter de aantrekkingskracht  van de drugshandel.
                                                            
(Paul De Grauwe 10 juni 2011)
 

Karel Michiels, auteur van wiet- en andere boeken, krijgt het laatste woord: “Onbegrijpelijk dat Bart De Wever zich niet beter informeert en vasthoudt aan een uitzichtloze strijd: lees hier het volledig artikel in Knack van 7 juni 2016.

 

DUIDELIJKHEID OVER HET BELGISCHE DRUGSBELEID
DE PERS INFORMEERT

LA PRESSE INFORME

Definitie War on Drugs

"De War on Drugs is racistisch, bevooroordeeld tegenover bepaalde bevolkingsgroepen, vol minachting ten overstaan van de rechten van de burger, verkwisting van miljarden belastinggeld, de WoD corrumpeert het beleid, de bestraffingpolitiek en het rechtssysteem, en wordt door politieke partijen gebruikt om de nationale klassenverschillen te bestendigen en de verantwoordelijkheid te ontwijken voor een adequaat gezondheids-, woon- en onderwijsbeleid voor alle burgers."

(Steve Epperson, programmacoŲrdinator van de Utah Humanities Council, in de krant The Salt Lake Tribune van vrijdag 16 juli 1999)
 

ENJO16-01

Op de afdeling drugs van de douane werken vijf controleurs. De douane staat in voor de goederen, de havenpolitie staat in voor de personen die de haven binnen- en buitengaan. Maar er is een gebrek aan samenwerking. Albert Bos en Roel van Horssen van de Nederlandse omroep Brabant maakten een reportage hierover: “Drugshaven – cocaÔnesmokkel via de haven van Antwerpen naar Nederland – Ī22 min”
 

WODA16-11
WODA16-10
CANN01
C4 ADVE

verdedigen om (thuis) planten te kweken voor persoonlijk gebruik.
 

Tegenover de overlast aan populaire coffeeshops in Nederland stellen zij de sluiting voor van die shops. Andere verkooppunten worden daardoor groter en de overlast verschuift, de strategie van verrotting.

Of er intussen minder gebruikers zijn?

Na een jaar werd de balans opgemaakt … van het aantal boetes. Tweeduizend stuks in ťťn jaar, dat tikt lekker aan en daarom wil het Antwerps parket het boetesysteem ook uitvoeren naar de randgemeenten.

Voor de partij van BDW gaat dat niet ver genoeg en moet heel Vlaanderen, Brussel en WalloniŽ meegaan in de domheid. Vier parlementsleden gaan Don Quichote spelen met onze centen. Hun visie? “Alle illegale drugs zijn per definitie slecht en worden daarom niet getolereerd.” Dat stellen Sophie De Wit, Koenraad De Groote, Valerie Van Peel en BjŲrn Anseeuw in hun pamflet.
Of er intussen minder gebruikers zijn ...?

Ik weet niet wat de man drijft, er moet ergens een verborgen reden zijn. Hij krijgt alleszins steun van zijn korpschef Muyters die gefixeerd is op de “overlast door cannabisgebruikers”. Hij ziet de boete als preventie en een middel om mensen sneller naar de hulpverlening te verwijzen. Voor hem zijn problematische gebruikers mensen die overlast veroorzaken of hervallen in hun ‘verslaving’. En wie is Muyters dan wel om te oordelen over ‘problematisch gebruik’, over wat ‘overlast’ is of wat ‘verslaving’ is. Dat valt buiten zijn vakgebied.
 

De Morgen titelt: “Repressieve aanpak in Antwerpen is middeleeuws – Drugsgebruikers zijn nog geen misdadigers”. Het artikel had vandaag in de krant kunnen staan maar vermits we met geschiedkundigen te maken hebben doken we in het verleden. Het is een publicatie die dateert van 5 september 1991 en dat is meer dan 25 jaar geleden.
Voor wie problemen heeft met het geheugen, kan het hier nog eens herlezen.
 

(Wan)beleid

WODA16-12
Website_Design_NetObjects_Fusion
LOGO2016
HND1
HND2