Schengen, de grenzeloze leegte

 

 

Tekst ©JosNijsten2005-2016

 

Op 26 maart 1995 werd het Schengenakkoord van kracht. In het Luxemburgse dorpje Schengen werd een overeenkomst afgesloten tussen elf EU-lidstaten om het vrije verkeer van goederen binnen de unie tot stand te brengen. De ondertekenaars hadden er zich in februari 1986 toe verbonden het vrije verkeer van personen met dezelfde snelheid in te voeren. De beslissingen van de EU betreffende het personenverkeer zouden zelfs voorrang hebben op de Schengenakkoorden. Nieuwe lidstaten werden aangezet om toe te treden.

 

 

De theorie

 

De binnengrenzen verdwijnen geleidelijk aan, ook voor niet-Europeanen die wettelijk binnen de Schengenzone verblijven. Om rond te reizen binnen die zone is er in de eerste plaats een geldig identiteitsbewijs nodig. Een tweede vereiste is dat de reiziger over voldoende middelen beschikt om dat verblijf te bekostigen. En dan komen de uitzonderingenÖ

 

De toegang wordt ontzegd aan personen die beschouwd worden als gevaarlijk voor de openbare orde, de nationale veiligheid en de internationale relaties van ťťn van de lidstaten. Verder wordt vermeden dat criminelen die misdaden begaan hebben in een lidstaat, het gerecht kunnen ontlopen in buurlanden.

 

Om daarin te slagen is een samenwerking nodig tussen de politie van de Schengenlanden met een uitwisseling van informatie, een uitbreiding van het recht om iemand te schaduwen en op te sporen op het grondgebied van een andere staat en een verbetering van de communicatie-infrastructuur.

 

Er is ook voorzien in een efficiŽntere gerechtelijke samenwerking in het kader van uitleveringsprocedures. De aanpak van illegale wapenhandel en drugshandel krijgt extra aandacht.

 

De praktijk

 

Het bekende spreekwoord zegt "Als het regent in New York dan druppelt het in Brussel". Vanaf 11 september 2001 is elke moslim een potentiŽle terrorist, elke langharige een drugscrimineel. De nadruk ligt op repressie, de andere elementen uit Schengen zijn op stand-by gezet ofwel volledig afgevoerd. De mensensmokkel tiert welig en de controles zijn geÔntensiveerd. De grensposten liggen er wat verlaten bij, maar de grenswachters duiken overal op waar vier wielen hen dragen kunnen.

 

Het was begin februari 2005. We keerden vanuit BelgiŽ terug naar ons stekje in de Catalaanse bergen. We steken zonder probleem de Belgisch-Franse grens over. Aan de Franse kant is het bijzonder druk. Alle autobussen moeten aan de kant, bagage staat verspreid op de parkeerterreinen en alles en iedereen wordt gefouilleerd. Daarvoor is er voldoende politie aanwezig. Wij schatten hun aantal op 300, de organisatoren houden het op 400. Voor een zondagavond kan dat tellen. In belastinggeld uitgedrukt bedoel ik. Het onveiligheidsgevoel bekruipt me. Het roept beelden op van de zwaarbewapende grensposten tussen het Oostenrijk van Adolf Waldheim en het JoegoslaviŽ van Tito. Ondanks de vrijheidswind die over Europa waait en het respect voor de democratische principes van de Schengenakkoorden, wagen we het niet om wat verder te stoppen voor een foto. Je kan al net zo goed tegen hun benen gaan pissen en vragen of het warm is.

 

Aan de grens met Spanje heerst de constante drukte. Het winkelgetto tussen La Jonquera en Le Pertuis trekt dagelijks tienduizenden grenstoeristen. Controle is hier ondenkbaar. Ons reisdoel bereiken we via een kronkelende bergweg die ook als smokkelroute dienst doet. Daar wordt speciaal jacht gemaakt op auto's en bussen vol Roemenen. En er zijn blijkbaar heel wat mensen die hun miserie ontvluchten om in Spanje iets beters te vinden. Meestal tevergeefs. Een paar dagen later rij ik via de bergweg naar de Franse kant van de PyreneeŽn om kaas te kopen bij een oude Belg die zich daar met een paar koeien en geiten heeft teruggetrokken. Tweemaal controle aan een wegversperring. Op de terugweg idem. En ik had niet eens een Roemeen bij.

 

Enkele weken later gaan we terug even naar BelgiŽ. In Nancy verlaten we de laatste pťage-post. Enkele douanebeambten Ė ver van hun grenspost Ė houden ons staande. "Waar komen jullie vandaan? Hoe lang? Waarom? Mogen we eens achterin kijken?" "Ja, doe maar, niets te verbergen." "Wat hebben jullie in Spanje gedaan?" "Gewerkt, beetje vertalen, stukje schrijvenÖ" "Over cannabis zeker?" (Hoe komen ze erop?) "Nee", antwoord ik en de overtuiging straalt van mijn gezicht af. In Frankrijk wordt immers onderscheid gemaakt tussen hennep en cannabis. Hennep is industrie en cannabis is drugs. Het is dan ook een hypocriet antwoord op een hypocriete vraag, maar geen leugen. De tot de nok volgestouwde wagen ontneemt hen de zin om verder te zoeken. Gelukkig maar want het heeft uren gekost om alles erin te proppen.

 

De slotsom

 

Het vrije personenverkeer in Europa loopt van de ene controlepost naar de andere. De terreur die gecreŽerd wordt via een aanhoudend bombardement van persberichten over terrorisme heeft het verdrag van Schengen volledig uitgehold.

Een storm van onvrijheid raast over Europa.

 

2016 Het verdrag bestaat nog (een beetje)

 

Dat was 2005. We zijn nu meer dan tien jaar verder en de oorlogsindustrie heeft nieuw afzetgebied gevonden in SyriŽ. Amerikaanse bang gemaakte burgers bewapenen zich nog meer dan ze al waren. De angst voor terreur wordt gecultiveerd en uitvergroot. Turkije speelt zijn politieke spelletjes, de Koerden hebben hun eigen agenda, Frankrijk heeft een president die oorlog voert om de binnenlandse chaos te verdoezelen, Rusland wil een stuk van de crisiskoek, Amerika kan zijn internationale desastreuze bemoeizucht en commerciŽle intenties niet onder controle houden, de industrie verrijkt zich, de banken investeren in de dood, Wallstreet floreert, de politiek probeert er electorale munt uit te slaan en de brave burger wacht tot het beter wordt.

 

Als die beterschap te lang uitblijft, dan vlucht die burger. Wie de zee als ontsnappingsroute kiest, strandt na een nachtmerrie voor de EU-muur. Als ze zover geraken want zowel Griekse als Turkse politie maken zich schuldig aan diefstal van motor en benzine, verdwijnen en laten de roerloze schuit dobberen tot ze met haar lading in de golven verdwijnt. Wie op zee vluchtelingen helpt wordt vervolgd voor mensensmokkel. Alle middelen zijn blijkbaar goed om de vluchtelingenstroom te stoppen.

 

En daar is Schengen weer. Voor wie tot aan die grens geraakt. Behalve het verlies van hun land, hun thuis, vrienden en familie, zijn zij op hun vlucht duizenden euroís per persoon lichter gemaakt door handelaars in mensenvlees. En die worden niet gepakt want de politie heeft het veel te druk met de behandeling van de symptomen. De Ďbange burgerí-muur is het laatste obstakel, het moeilijkste. Tot op het niveau van de stompzinnige dorpspolitiek wordt geprobeerd om opvang te bemoeilijken en/of te verhinderen.

 

Lidstaat na lidstaat vreet een stukje Schengenvrijheid op. Homofobe politici voeren hun theater op om hun homofobe aanhang te mobiliseren, aan te vuren en hen verder aan te zetten tot onverdraagzaamheid en angst voor het onbekende.

 

ďMoeizaam verworven rechten worden gemakkelijk opgegeven door bange mensen,Ē zegt Henri Fucking Kissinger, oorlogsmisdadiger en adviseur buitenlandse politiek republikeinen. (zie videos https://www.youtube.com/watch?v=ml4s7_WFwAM en https://www.youtube.com/watch?v=6lw3B8vjIC0.

 

Zover staan we dus in 2016. Het Schengenakkoord is niet veel meer dan een scheet in een fles, de mensenrechten zijn ontmaskerd als tijdelijke privilegies voor wie het kan betalen, de vrije doorgang voor personen behoort tot het verleden.

De mensen worden horizontaal verdeeld en overheerst. De macht loopt vertikaal en geld valt, tegen alle natuurwetten in, altijd naar omhoog.