1. DEAVEN

De overheid vernietigt het leven van ontelbare burgers. Mensen worden opgesloten in kooien, jarenlang, soms hun hele leven. Families worden uiteengerukt. En dat allemaal voor ‘criminaliteit’ zonder slachtoffers zoals het bezit van cannabis of andere ‘verboden’ medicijnen. In dit mooie voorbeeld van hypocrisie leert de DEA de Amerikanen (en ons) een goede les: je wordt niet verondersteld om door de staat illegaal verklaarde substanties te verkopen of te bezitten, behalve als je werkt voor de staat.

Tijdens een recente hoorzitting voor het juridisch comité van het Huis van Afgevaardigden liet huidig DEA directeur Chuck Rosenberg zich per ongeluk ontvallen dat zijn agentschap drugs verhandelt in de maatschappij. Het ogenschijnlijk doel daarvan is het vangen van grotere dealers maar Rosenberg bleek zelfs niet in staat te zijn om met de typische bureaucratische nonsens te reageren. Cedric L. Richmond, republikein uit Louisiana, ondervroeg Rosenberg op de hoorzitting.

Richmond: Dit comité hield vele hoorzittingen en was razend over het ‘Fast and Furious’ programma. Voor zover ik weet, laten DEA en andere drugsagentschappen als onderdeel van de jacht op een grotere vis, geregeld transacties passeren. Nu, de vraag is heel specifiek: Heeft DEA in het verleden, het heden, de toekomst, eender wanneer, drugs in de gemeenschap laten verhandelen om een grotere dealer te vangen?

Rosenberg: We worden verondersteld dat niet te doen, nee.

Richmond: Heeft u kennis van enig voorbeeld waar het zou kunnen gebeuren?

Rosenberg: Dat zal ik moeten nazien en u daarover later berichten.

Rosenbergs eerste antwoord was in feite: “We worden verondersteld dat niet te doen, nee.” Dat verandert nochtans niets aan de realiteit dat DEA drugs binnenlaat in de maatschappij en feitelijk drugs verkoopt. Rosenberg ontkende het niet want ontkennen zou zoveel betekenen als liegen.

Volgens de Washington Post gebeurt de drugshandel van DEA via undercover agenten en het gebruik van vertrouwelijke informanten. DEA vangt kleine gebruikers of dealers en dreigt met gevangenis en andere straffen, behalve als de persoon akkoord gaat om voor de overheid te werken als confidentiële informant. Zo betrekt DEA die bang gemaakte personen dan in een ‘andere illegale activiteit’ en dwingt hen te handelen als kopers of verkopers van drugs.

DEA “handelt in wat beschouwd wordt als grote hoeveelheden verboden middelen”, staat vermeld in een rapport van de inspecteur-generaal van het departement justitie.

De bedreiging die dit risicovol en onaangepast DEA beleid vormen voor de burger is een goed gedocumenteerd gegeven. Enkele van die gedwongen informanten werden vermoord. In de zaak Rachel Hoffman, een eindejaarsstudente die de “misdaad” beging wiet te roken, werd doodgeschoten tijdens een undercover actie voor een grote drugdeal waartoe zij gedwongen werd door agenten.

Niemand weet echt op welke schaal de DEA drugs verhandelde want het agentschap geeft die informatie niet vrij. Deskundigen zeggen dat drugs verhandelen voor DEA een routinezaak is.

Wat meer woede opwekt is het feit dat DEA en wetsdienaars drugs op de bevolking loslaten met als enig doel geld en goederen in beslag te nemen, een bedrieglijke praktijk van verbeurdverklaring, een beleid gericht op profijt. Zoals we reeds meldden op 30 maart jongstleden stal de DEA 3,2 miljard dollar over een periode van tien jaar, van personen die nooit van een misdrijf beschuldigd werden.

De speciale eenheden van de drugsbrigade viseren de grote routes die bekend zijn voor geldtransport, eerder dan de actuele drugsroutes. “De drugs worden bewust doorgelaten tot hun bestemming, ze worden verkocht, gebruikt en soms wordt er iemand met een overdosis opgeofferd”, zegt Brady Henderson van de ACLU.

We zetten alles even op een rijtje:

De DEA, belast met het afdwingen van federaal verbod op drugs, verhandelt feitelijk grote hoeveelheden drugs met als ogenschijnlijk doel grotere drugsdealers te strikken, of gewoon om het cash geld van de mensen te stelen. Na decennia miserabele oorlog zijn drugs en drugsgebruik meer verspreid dan ooit, dus de oorlog tegen drugs werkt niet.

De DEA laat grote hoeveelheden drugs binnensijpelen in de maatschappij, hoewel het succes ervan in de strijd tegen drugs NUL is. Het aantal overdoses is hoger dan ooit tevoren. Wat kan dan mogelijk een rationele reden zijn om er toch mee voort te doen?

De kick van macht over andere mensen is één antwoord. Het voortzetten van onderdrukking van minderheden en andersdenkenden is een andere reden. De miljarden dollars, gestolen van onschuldigen, is zeker een stimulans om voort te doen. De bescherming van de winsten van Big Pharma is nog een ander antwoord op deze onbegrijpelijke irrationaliteit.

Onlangs werd de DEA betrapt op het opzettelijk vertragen van het onderzoek naar de handel in opiaten op voorschrift, momenteel het grootste en dodelijkste drugsdealers netwerk in het land. De eerste zaak voor DEA tegen een opiatenfabrikant was een miskleun die resulteerde in een belachelijke boete van 35 miljoen dollar voor het bedrijf.

Bewijsstuk A van DEA’s verbazingwekkende peil van onwetendheid en onrechtvaardigheid is hun vastberadenheid om cannabis te klasseren als een Klasse I drug “zonder aanvaardbaar medicinaal nut. Zelfs nadat de meeste Amerikaanse staten de helende kracht van cannabis voor allerlei ziekten erkend hebben, blijft de DEA in een staat van volledige ontkenning.

De oorlog tegen drugs is een oorlog tegen mensen. De DEA vernietigt niet alleen levens door het afdwingen van een onterecht verbod, de DEA zit ook tot over zijn oren in de zwarte markt.

Justin Gardner is auteur voor The Free Thought Project met een opleiding in biologie.
 

DEA stal in amper 10 jaar tijd 3,2 miljard dollar in cash van onschuldige burgers. “Driekwart van al het geld dat door DEA in beslag genomen werd, is nooit in verband gebracht met criminaliteit.” Dat stelt een nieuw onderzoeksverslag van het departement justitie.
 

Een explosief verslag van de Inspector General (IG) van het Departement Justitie heeft de Drugs Enforcement Administration (DEA) ontmaskerd voor wat ze zijn: een kolossale dievenbende. Volgens het rapport legde de DEA sinds 2007 bij mensen beslag op meer dan 4 miljard dollar in cash waarvan 3,2 miljard dollar nooit in verband gebracht werden met criminaliteit. Dat cijfer is exclusief de inbeslagname van voertuigen en elektronische apparatuur.

Deze diefstallen zijn mogelijk gemaakt door de bedrieglijke praktijk van verbeurdverklaring van goederen van burgers (CAF) waardoor agenten beslag kunnen leggen op cash en goederen, louter op basis van verdenking van betrokkenheid bij een criminele activiteit. Oorspronkelijk werd het systeem ontwikkeld in de jaren 1980 voor de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. Maar CAF is uitgegroeid tot een bron van inkomsten voor agenten in het hele land, lokaal, staat en federaal, in wat thans het ‘Profijtbeleid’ genoemd wordt (Policing for Profit).

Als een onschuldige door DEA bestolen wordt van zijn geld moet die persoon zelf stappen ondernemen om dat terug te krijgen. Dat wil zeggen, de bewijslast (plus kosten en tijdverlies), worden bij het ongelukkige slachtoffer gelegd. In feite gaan de verbeurdverklaringen uit van de veronderstelling van schuld.

Het is een geniepig systeem en de DEA weet dat.

Amper 20 procent van het in beslag genomen geld kon teruggevorderd worden, zo rapporteerde de IG. Reason Magazine verklaart dat de IG vooral de nadruk legt op het arbitraire karakter van de inbeslagnames.

“We stelden vast dat agenten in gelijkaardige situaties verschillende beslissingen nemen of het aanwezige cash geld al dan niet in beslag genomen wordt”, schrijft de IG. “Dat verschil toont aan hoe willekeurig beslissingen tot inbeslagname genomen worden. Het Departement zou bezorgd moeten zijn voor zowel onbehoorlijk gedrag als voor de schijn die dergelijke verbeurdverklaringen opwekken bij de burgers. Het lijkt erop dat bij de toepassing van de wet geen gebruik gemaakt wordt van legitieme autoriteit zodat het publieke vertrouwen in de toepassing van de wet, ondermijnd wordt.”

Een sprekend voorbeeld van hoe de DEA zomaar geld afneemt zonder zelfs te doen alsof het over crimineel geld zou gaan, is de zaak van een man die in een luchthaven 27.000 afhandig gemaakt werd. Toen een agent zei dat de dollars in de reiskoffer zouden in beslag genomen worden voor verder onderzoek, vroeg de passagier of hij wat van zijn geld mocht houden om naar huis te kunnen reizen. De persoon bleef bij zijn standpunt dat het geld zijn rechtmatige eigendom was, stonden de agenten hem toe duizend dollar te houden.

Deze inbeslagname resulteerde in een administratieve verbeurdverklaring van 27.000 dollar. De DEA verklaarde aan het bureau van de IG dat behalve het feit van de inbeslagname, geen enkel aansluitend onderzoeksinitiatief genomen werd. Reason Magazine vat het perfect samen.

Als de DEA agenten vermoedden dat het geld van de man gelinkt was aan een drugsactiviteit, waarom zouden ze hem dan een deel laten houden? Als ze er geen zekerheid over hadden, waarom zouden ze het dan in beslag nemen? Het antwoord is uiteraard dat er geen logische of legale beweegredenen zijn voor deze handelswijze.

Inderdaad, het grootste deel van het door de DEA in beslag genomen geld houdt geen verband met crimineel onderzoek en 82 procent van de zaken die door de IG herzien zijn, werden zonder enige gerechtelijke herziening geklasseerd.

De DEA viseerde vooral luchthavens, treinstations en busterminals, zich baserend op reisgegevens en een massa vertrouwelijke informanten om mensen eruit te pikken die vermoedelijk veel cash bij hadden. DEA bedient zich van een brede waaier aan signalen om iemand als verdacht te beschouwen, vast te houden en te fouilleren. Een hoop ellende voor degenen die “reizen van of naar een stad die als draaischijf voor drugshandel gekend is, mensen die de dag van hun reis een ticket kopen, mensen die een ticket kopen voor een lange reis met onmiddellijke terugkeer, mensen die een enkele reis boeken of reizen zonder gecontroleerde bagage.”

De IG besluit dat de DEA een groot risico vormt voor burgervrijheden als zij de in het rapport vermelde praktijken voortzetten. “Als inbeslagnames en administratieve verbeurdverklaringen uiteindelijk geen vooruitgang betekenen voor een onderzoek of voor gerechtelijke vervolging, dan wekt de wetsdienaar de schijn (en het reële risico) dat zij meer geïnteresseerd zijn in verbeurdverklaringen en inbeslagnames van cash dan in de vooruitgang van een onderzoek of een gerechtelijke vervolging.”

De IG verklaart dat “de bedreiging van de vrijheden van de burger bijzonder ernstig is als verbeurdverklaringen uitgevoerd worden zonder dat er een verband bestaat met een onderzoek, dat onderzoek niet bevorderen, zonder gerechtelijk bevel, zonder de vastgestelde aanwezigheid van verboden middelen, zonder gerechtelijke vervolging, voorafgaand aan de administratieve verbeurdverklaring.”

De bedreiging die CAF vormt voor de burgerrechten wordt steeds meer erkend. Staten verwerpen de praktijk en eisen een strafrechtelijke veroordeling vooraleer cash en goederen in beslag genomen kunnen worden. Maar de reden waarom CAF nog steeds welig tiert, ligt bij de federale overheid die gebruik maakt van het (eufemistisch) genoemde “Equitable Sharing Fund” (Eerlijk Verdeel Fonds) om de gestolen buit (meer dan 28 miljard dollar in de laatste tien jaar) te verdelen onder federale en staats drugspolitie.

Deze vaststellingen ondermijnen compleet de beweringen van de DEA dat verbeurdverklaringen van eigendommen van burgers een noodzakelijk werkmiddel zijn in de strijd tegen de criminaliteit.

Het Amerikaanse volk is razend op het departement justitie wegens de agressieve toepassing van burgerlijke verbeurdverklaringen. Tijdens de laatste tien jaar is het systeem uitgegroeid tot een miljardenproject. Dit rapport bevestigt verder wat we al lang wisten: verbeurdverklaringen creëren perverse financiële motieven om eigendommen in beslag te nemen zonder juridische grondslag.

Het rapport wijst er nog maar eens op dat de enige oplossing voor deze problemen, het voor eens en voor altijd beëindigen is van de burgerlijke verbeurdverklaringen.

                                                                           

In 1999 zond de VPRO twee documentaires uit van Frank Wiering: “War on Drugs, de winnaars” en “War on Drugs, de verliezers”. Niet meer beschikbaar in het archief van de VPRO maar een impressie is nog te zien hier (4’31).
 

Terwijl ze onschuldigen beroven en het leven van Amerikaanse burgers verwoesten, spreidt de DEA zijn tentakels over de wereld in hun kruistocht tegen drugs. Die Amerikaanse bemoeienis bevordert corruptie en economische sabotage in de gastlanden en heeft daarbij dodelijke consequenties. Het uitlokken van de beruchte moordpartij in Allende is daar één van.

Een onderzoeksrapport van ProPublica en National Geographic – zo goed als niet vermeld in de mainstream media – beschrijft hoe een gok van de DEA in Mexico geleid heeft tot de invasie van het Zetaskartel in Allende en andere dorpen voor massamoorden en vernietiging.
 

“Maar niet zoals de meeste plaatsen die in Mexico door de drugsoorlog vernietigd zijn, ligt de oorsprong van wat in Allende gebeurde, niet in Mexico. Het begon in de VS toen de Drug Enforcement Administration een onverwachte slag kon slaan. Een agent overtuigde een hooggeplaatste persoon van het Zetaskartel om hem de traceerbare telefoonnummers te geven van de twee meest gezochte kingpins van het kartel, Miguel Ángel Treviño en diens broer Omar. De DEA deed een gok. Zij deelden de informatie met een eenheid van de Mexicaanse federale politie die problemen had met informatielekken hoewel de leden van de eenheid getraind en gescreend waren door de DEA. Haast onmiddellijk wisten de Treviño’s dat ze verraden waren. De broers koelden hun wraak op veronderstelde verklikkers, hun familie en iedereen die geregeld contact met hen had.”

Overlevenden vertelden hoe tientallen vrachtwagens neerstreken in het dorp, familieleden samenbrachten en executeerden en daarna de lichamen verbrandden. Zij toonden geen medelijden met jongeren. Huizen en winkels werden geplunderd en vernield. Ondanks de dagenlange waanzin kon het Zetaskartel de gezochte verklikkers nooit te pakken krijgen omdat ze beschermd werden door de Amerikaanse overheid als DEA informanten.

Terwijl het kartel het bloedbad aanrichtte liet geen enkele politieagent zich zien hoewel ze overstelpt werden met oproepen over chaos en invasies in de huizen. Brandweerlui die afkwamen op een vuurzee waar lichamen verbrand werden, kregen de raad om terug te keren of te worden gedood.

De burgemeester van een van de dorpen was op voorhand door het kartel op de hoogte gebracht maar deed niets om de aanval te verhinderen. Een groot deel van de moordpartij gebeurde “in het zicht of op gehoorafstand van zowel voorbijgangers als van overheidskantoren, politiebureaus en militaire bewakingspunten.”

De moordbende reed vijftig kilometer van Allende naar Piedras Negras en pikte mensen op langs de weg. Naar schatting driehonderd mensen van tachtig families werden vermoord.

Toen een 15-jarige jongen, Gerardo Heath, die noch met het kartel noch met DEA iets te maken had, door gewapende mannen was meegenomen, belde zijn moeder naar de burgemeester. Zij vertelde: “Binnen enkele minuten belden we de burgemeester van Piedras Negras. Hij was op een bruiloft. Hij zei dat hij het verschrikkelijk vond wat er met ons gebeurde maar zei dat hij niets kon doen. Niet één politiewagen kwam opdagen.”

Deze corruptie binnen de Mexicaanse overheid – in stand gehouden met smeergeld en terreur – is uiteraard wel bekend bij de DEA. Het agentschap wist dat de kans groot was dat de Mexicaanse federale politie het nieuws zou lekken over een verklikker binnen Zetas, die geïdentificeerd werd als Jose Vasquez, een veroordeelde medewerker van het kartel die in de gevangenis verbleef.

In de grootspraak van de DEA over hun succesvolle actie tegen de Treviño broers kwam de massamoord en hun medeplichtigheid niet aan bod. Het federaal agentschap is overigens niet vies van bedreigingen tegen familieleden. Toen ze Jose Vasquez onder druk zetten om de GSM-nummers te geven, dreigden de agenten ermee zijn moeder en zijn vrouw te arresteren als hij niet zou klikken. Vooraleer toe te geven drukte Vasquez er op dat “dit een groot aantal moorden tot gevolg zal hebben”.
“Ik heb alle nummers maar wist niet wat ze er mee van plan waren. Ik dacht dat ze afluisterapparatuur zouden plaatsen of zoiets. Ik had nooit gedacht dat ze die nummers terug naar Mexico zouden sturen. Ik zei hen dat niet te doen want dat zou aan veel mensen het leven kosten. Niet alleen dat, ik was zelf nog daar. Ik ging nog altijd met die mensen om. Ze zeiden dat ze het niet zouden doen. Richard zei me dat ik hem moest vertrouwen.”

ProPublica interviewde Richard Martinez, de DEA agent die het onderzoek leidde dat resulteerde in de noodlottige informatieruil met de Mexicaanse politie. Volgens de interviews gaf Martinez de nummers door aan zijn baas die ze op zijn beurt doorspeelde aan een DEA supervisor in Mexico City. Hij deelde de gegevens dan met de Mexicaanse politie. Martinez die thans aan een agressieve kanker lijdt, barstte herhaaldelijk in tranen uit als hem gevraagd werd naar zijn rol in de zaak. Hij zei in het interview: “Wat ik voelde over het gevaar van de informatie? Dat zeg ik liever niet, om eerlijk te zijn. Ik wil het daarbij laten, ik zeg het liever niet.”

Een andere veroordeelde van het Zetaskartel, Cuellar genaamd, zei hoe de DEA toegaf dat zij aan de basis lagen van de massamoord in en rond Allende. “Ik herinner me mijn eerste ontmoeting met de DEA. Ik vertelde hen wat er gebeurd was in Coahuila, over het geweld daar. Ik herinner me dat Ernest [Gonzalez] opstond van de tafel, naar buiten ging en een van de DEA bazen ontmoette. Hij begon tegen hem te roepen. Hij zei iets als: ‘Heb je gehoord wat er gebeurt? Allemaal omdat jij die nummers naar Mexico stuurde.”

De uiteindelijke fout ligt bij die duistere figuren die de wreedheden uitvoerden maar dit netwerk van corruptie en geweld van de zwarte markt floreert dankzij het drugsverbod. Agentschappen als DEA teren op het onrecht van de oorlog tegen drugs. Het criminaliseren van middelengebruik zonder slachtoffers en pogingen om de gebruikte stoffen uit te roeien, was al een bewezen fiasco met de alcoholprohibitie en toch herhaalt de overheid diezelfde fout met de drugsprohibitie. Drugs zullen altijd beschikbaar blijven, mensen zullen ze altijd blijven willen en gewelddadige drugskartels zullen altijd blijven bestaan in een zwarte markt.

Nochtans weten we dat legalisering de kartels onderuit haalt en op verschillende vlakken de openbare veiligheid verbetert, ook in een legale vrije markt voor die producten. De legalisering van cannabis op staatsniveau in de Verenigde Staten heeft de economie een sterke boost gegeven en de kartels zwaar geraakt. Die kartels hebben zich meer gericht op heroïne en andere opiaten. De Amerikaanse opiatenepidemie waarop de kartels thans teren, is overigens een rechtstreeks gevolg van het feit dat Big Pharma bewust het volk verslaafd maakt aan pijnstillers op basis van opiaten. Dat kon alleen maar gebeuren met de medeplichtigheid van federale regelgevers die monopolies verlenen aan drugsproducenten en de ogen sluiten voor hun misdaden tegen de menselijkheid.

Terwijl de pure waanzin van het verbod duidelijk wordt – zoals de beslissingen van de DEA om cannabis in klasse 1 onder te brengen ondanks de bewezen medische voordelen ervan – is de DEA ontmaskerd als niets meer dan een zwendelbende die bescherming biedt aan producenten van legale drugs en farmaceutica. Er wordt in het Congres sterk aangedrongen op een doorlichting van de DEA naar het bewust belemmeren van onderzoek naar de producenten van opiaten.

Evo Morales, de president van Bolivia zei onlangs dat de uitwijzing van de DEA uit Bolivia, een van de beste beslissingen was die het land kon nemen voor het economische herstel en de politieke soevereiniteit.

“De Verenigde Staten gebruikten de War on drugs om politieke controle te krijgen over het land en de natuurlijke rijkdommen te plunderen”, zei Morales vlakaf.

De DEA en andere agentschappen die bij de drugsoorlog betrokken zijn, verschillen niet van de kartels die ze hielpen creëren; het stelen van geld en eigendom van onschuldigen, mensen ombrengen in raids en confrontaties, het bedreigen van de familieleden van hun doelwitten, en zo verder.

We weten nu dat ze deels verantwoordelijk zijn voor de moordpartij in Allende en wellicht andere wreedheden die mogelijk gemaakt en uitgevoerd werden onder een voortwoekerende War on Drugs.
 

Hoe de DEA het uitmoorden van een compleet Mexicaans dorp uitlokte.

 

Onderzoeksjournalisten publiceerden een explosief verslag over DEA’s betrokkenheid bij de moord op 300 mensen. De Amerikaanse media gaven geen kik.
 

Lees verder deel 2 - DEALERS

De moordpartij, in 2011 uitgevoerd door het Zetas drugskartel in Allende, Mexico, was een schokkende herinnering aan de brutaliteit van de zwarte markt die welig tiert onder het drugsverbod van de overheid. De oorlog tegen drugs heeft geen invloed op de toevoer of het gebruik van drugs maar het voedt de politiestaat en de drugskartels, en misschien wel het meest opmerkelijk, de Amerikaanse Drug Enforcement Admininistration (DEA).
 

DEALERS, DEAVEN, DEADLY

Door Justin Gardner (The Free Thought Project) – Nederlandse bewerking JosNijsten2017

2. DEALERS

Toen Richard Nixon in 1973 besloot om met de drugsoorlog voluit te gaan, ondertekende hij het Reorganisatieplan Nr.2 waarin de Drug Enforcement Administration (DEA) officieel opgericht werd. Decennia lang heeft de DEA een oorlog gevoerd tegen het volk door het opleggen van een zinloos onrechtmatig verbod op willekeurig gekozen substanties. DEA gaf toe drugs te laten passeren en ze te pushen bij de burgers.
 

dea FTP1

Congressman Cohen Schools DEA about Marijuana and the quality of life (14’41)
 

DEA on Marijuana Policies | SHOCKING (5’59)

In 2014 werd Jeff Sessions al als voorbeeld genoemd van onbekwaamheid binnen de DEA.  Sessions, een onverbeterlijke troll, is nu minister van justitie onder Trumpf en is niet in staat vragen over drugs te beantwoorden.
 

DEA Greenlights Dangerous Marijuana (7’47)
 

 

Gerelateerde videos

DEAVID004b
DEAVID001b
DEAVID003b
DEAVID002b

3. DEADLY

 

 

Allende01
Allende02
Allende03
Allende04
Allende05
Allende06

 

JGardner
JGardner2

Former DEA Chief Propagandist says the Agency knows cannabis is safe but keeps it illegal for profit

DEA002
Website_Design_NetObjects_Fusion
LOGO2016
HND1
HND2
AE link