Monsanto’s jacht op cannabis

 

Door Ellen Brown voor CounterPunch – Nederlandse bewerking JosNijsten2016

 

De oorlog tegen cannabis wordt teruggeschroefd. Zal Monsanto de uiteindelijke winnaar blijken te zijn?

 

In april (2016) werd Pennsylvania de 24e staat die medische cannabis legaliseert en dat is tot dusver bijna de helft van de VS. Een belangrijke hindernis voor verdere legalisering is de federale wetgeving waaronder cannabis valt, ook de zeer bruikbare industriële hennep, en die wetgeving stelt dat stoffen onder Klasse 1 geplaatst, niet legaal kunnen geteeld worden in de VS. Maar die klassering zou wel eens snel kunnen gewijzigd worden. In een brief van april aan de federale wetgevers verklaarde de DEA (Drugs Enforcement Administration) een beslissing te zullen nemen over de herklassering van marihuana in de eerste helft van 2016.

 

De presidentskandidaten zijn in het algemeen voorstander van een versoepeling van de wetgeving.

 

In november 2015 introduceerde Bernie Sanders een wetsvoorstel waarin gepleit wordt voor afschaffing van alle federale straffen voor bezit en teelt van de plant om de staten toe te laten hun eigen marihuanawetten te maken.

 

Hillary Clinton wil zover niet gaan maar wil cannabis wel overhevelen van Klasse 1 (levensgevaarlijke drugs zonder medische waarde en met een hoog verslavingspotentieel) naar Klasse 2 (levensgevaarlijke drugs met medische waarde en met een hoog verslavingspotentieel).

 

De republikeinse kandidaat Donald Trump zegt dat de oorlog tegen drugs een verloren zaak is en dat om die oorlog te winnen alle drugs gelegaliseerd moeten worden.

 

Maar het is Jill Stein, presidentskandidate voor de groene partij, die de grootste wietfan genoemd werd. Vanuit haar perspectief als arts en verdedigster van de volksgezondheid, merkte Stein op dat honderdduizenden patiënten chronische pijn en kankerpijn lijden en baat hebben bij de legale beschikbaarheid van medische marihuana, legaal volgens de staatswetgeving. De economie in die staten vaart er wel bij. Zij haalt Colorado als voorbeeld aan. Sinds de eerste verkooppunten in januari 2014 de deuren openden, is de criminaliteit en de smokkel gedaald; belastinginkomsten verhogen en de economische groei door de marihuanaverkoop biedt meer werkgelegenheid.

 

Een ander argument voor veranderingen in de federale wetgeving is het huidige gebrek aan bankservice voor de marihuana business. De meeste banken willen, uit angst voor sancties van het FDIC, geen diensten leveren aan de 6,7 miljard dollar marihuana industrie. Zeventig procent van de cannabisbedrijven krijgt geen bankrekening. Dat betekent dat miljarden dollars in omloop zijn in cash, wat belastingontwijking aanmoedigt en diefstal uitlokt, zodat het verlies aan winst op 10 procent mag geschat worden. Maar ook aan dat probleem kan binnenkort verholpen worden.

 

Op 16 juni keurde het Senate Appropriations Committee een amendement goed om te vermijden dat het Treasury Department banken zou sanctioneren die rekeningen openden voor legale marihuanahandel.

 

Een sterke groei van de nieuwe marihuanamarkt is natuurlijk geen goede reden voor decriminalisering ervan, als het echt een ernstig gezondheidsprobleem zou uitmaken. Maar er is in de VS geen enkel geval bekend van dodelijke overdosis cannabis.

 

Niet dat het kruid geen negatieve effecten kan hebben, maar de risico’s verbleken bij die van alcohol (jaarlijks 30.000 doden in de VS) en van gepatenteerde farmaceutische producten die thans de belangrijkste oorzaak zijn van dodelijke overdoses. Voorgeschreven medicijnen, ingenomen volgens de voorgeschreven richtlijnen, kosten naar schatting elk jaar aan 100.000 Amerikanen het leven.

 

 

Achter de schermen van de cannabisoorlog. Het vernietigen van ’s werelds belangrijkste landbouwgewas.

 

De grootste bedreiging van de gezondheid, als het over marihuana gaat, komt blijkbaar door de criminalisering ervan. Momenteel zijn meer dan 50 procent van de gedetineerden in de federale Amerikaanse gevangenissen, voor een overtreding van de drugswet, met marihuana aan de top van de lijst. Cannabis kan in de VS niet legaal gekweekt worden, zelfs geen hennep, het industriële gewas met zeer laag THC-gehalte. Waarom niet?

 

Het antwoord heeft meer te maken met economische competitie en racisme dan met gezondheid. Cannabis behoort in feite tot de oudste gecultiveerde gewassen. Het werd duizenden jaren lang geteeld voor industriële en medicinale doeleinden. Tot 1883 behoorde hennep tot de belangrijkste landbouwgewassen (als niet dé belangrijkste). Het was de basisgrondstof voor textiel, zeep, brandstof, papier en vezels. Voor 1937 was cannabis een component van minstens 2000 medicijnen.

 

In het vroege Amerika was het een patriottische plicht om hennep te telen. Cannabis was een wettig betaalmiddel in het grootste deel van het Amerikaanse continent van 1631 tot begin 19e eeuw. De Amerikanen konden er zelfs hun belastingen mee betalen. De papiermolen van Benjamin Franklin werd gevoed met cannabis.

 

Hennep produceert bijna vier keer zoveel ruwe papiervezel als bomen en henneppapier is fijner, sterker en duurzamer dan papier uit pulp van bomen. Hennep was een essentiële bron voor elk land met een zeevaartindustrie. Het was de grondstof voor zeilen en koorden.

 

Vandaag wordt hennep legaal geteeld in honderden landen buiten de VS. Een artikel uit 1938 in Popular Mechanics beschreef hennep als het gewas van een miljard dollar (equivalent 16 miljard nu), bruikbaar in 25.000 producten, van dynamiet tot cellofaan. Nieuwe toepassingen duiken overal op. Er wordt ook gesteld dat cannabis een propere energiebron kan leveren die de nucleaire energie kan vervangen, het kan besmet water uit de grond filteren, ontbossing tegengaan en voorzien in een rijke voedingsbron voor mensen en dieren.

 

Voor machtige concurrenten blijken die ontelbare toepassingen het probleem te zijn. Cannabis concurreerde met de houtkapindustrie, de katoenindustrie, de petrochemische industrie en de farmaceutische industrie. In de jaren 1930 kwam de plant in al zijn vormen onder vuur te liggen.

 

Het demoniseren van de plant ging samen met het demoniseren van de Mexicaanse immigranten die in grote aantallen de grens overstaken en algemeen als een bedreiging aanzien werden. Wiet roken maakte deel uit van hun cultuur. Harry Anslinger, de ‘vader van de oorlog tegen wiet’, was de eerste directeur van het Federal Bureau of Narcotics (FBN), voorloper van de Drug Enforcement Administration (DEA). Anslinger omhelsde racisme als een werktuig om marihuana te demoniseren. Hij deed uitspraken als “Marihuana lokt blanke vrouwen in sexuele relaties met negers, entertainers en anderen” of nog “Wiet doet die bruinen denken dat ze even goed zijn als blanke mannen”.

 

In 1937 werd als gevolg van deze sensationele racistische stellingen, het recreatief gebruik van marihuana verboden. Industriële hennep werd met dezelfde pennentrek mee verbannen.

 

Met de War on Drugs, gelanceerd door Nixon in de jaren 1970, werd cannabis opgenomen onder Klasse 1 van de gecontroleerde stoffen. De aanbeveling van de Shafer Commissie die met het finale rapport belast was en zich uitsprak tegen het onderbrengen van cannabis in Klasse 1, werd door Nixon straal genegeerd.

 

Volgens een artikel van april 2016 in Harper’s Magazine, was de War on Drugs politiek gemotiveerd. John Ehrlichman, naaste medewerker van Nixon, wordt geciteerd uit een interview dat hij gaf in 1994:

De kampanje van Nixon voor het presidentschap in 1968 en zijn ambtstermijn daarna, werden met twee vijanden geconfronteerd: de linkse anti-oorlogsbeweging en de zwarten. “We wisten dat we het niet konden verbieden om tegen de oorlog te zijn of zwart, maar door herhaaldelijk hippies te associëren met marihuana en zwarten met heroïne, konden beide groepen zwaar gecriminaliseerd worden en hun leefgemeenschappen ontwricht. We konden hun leiders arresteren, binnenvallen in hun huizen, hun bijeenkomsten opdoeken en hen dag na dag in het avondnieuws belasteren. Of we wisten dat we leugens vertelden over de drugs? Natuurlijk wisten we dat.”

 

 

Concurrent of aantrekkelijke nieuwe markt voor de farmaceutische industrie?

 

Het gedocumenteerde medicinale gebruik van cannabis gaat duizenden jaren terug maar het Klasse 1 statuut heeft de medische studies van cannabis zwaar gehinderd. Ondanks die obstakels heeft cannabis zijn belangrijke therapeutische waarde aangetoond, inbegrepen bij kanker, Alzheimer, multiple sclerose, epilepsie, glaucoom, longziekten, angst, spasmen, hepatitis C, darmontstekingen, artritispijn.

 

Nieuw onderzoek heeft ook het mechanisme van die brede waaier aan effecten blootgelegd. Blijkt dat de actieve farmacologische componenten van de plant bepaalde stoffen nabootsen die door ons lichaam op een natuurlijke wijze geproduceerd worden: de endocannabinoïden. Deze stoffen zijn verantwoordelijk voor het behoud van het evenwicht tussen cruciale biologische functies zoals slaap, eetlust, het immuunsysteem, en pijn. Als stress deze functies verstoort, dan zorgen de endocannabinoïden ervoor dat het evenwicht opnieuw hersteld wordt.

 

Ontstekingen liggen aan de basis van een groot aantal ziekten en degeneratieve aandoeningen. Stress ligt aan de basis van ontstekingen en cannabis bestrijdt zowel ontstekingen als stress. THC, het belangrijkste psychoactieve element van de plant, blijkt volgens studies twintig keer meer ontstekingswerende werking te hebben dan aspirine en dubbel zoveel als hydrocortisone.

 

Aan CBD, het meest bestudeerde niet-psychoactieve element, wordt eveneens een waslijst aan therapeutische voordelen toegeschreven, onder meer als super antibioticum. CBD heeft aangetoond ‘superbugs’ te elimineren die resistent zijn tegen courant beschikbare medicatie. Dit is een belangrijke medische doorbraak omdat antibiotica in bepaalde ziekten het einde van hun efficiënte werking bereikt hebben.

 

 

Achter de schermen van de legalisatiedruk

 

De farmaceutische industrie heeft zowel veel te winnen als veel te verliezen bij de legalisering van de cannabisplant in zijn verschillende natuurlijke vormen. Gepatenteerde farmaproducten hebben de globale medicijnmarkt gemonopoliseerd. Wat die industrie niet wil is te worden beconcurreerd door een natuurlijke plant die iedereen in zijn tuin kan kweken en die beter werkt – en zonder neveneffecten – dan de dure farmaceutische producten.

 

Letitia Pepper, multiple sclerose patiënt, is daar een typisch voorbeeld van. Zij pleit voor de decriminalisering van marihuana voor persoonlijk gebruik. Zij zegt dat ze in de voorbije negen jaren aan haar verzekeringsmaatschappij 600.000 dollar bespaard heeft door medische cannabis te gebruiken in plaats van het pakket aan voorschrijfmedicatie om haar verlammende ziekte te behandelen. Dat zijn 600.000 dollar die de farmaceutische industrie mislopen is. Van slechts één patiënt.

 

Er zijn in de VS 400.000 MS patiënten en bij 20 miljoen mensen werd ooit in hun leven kanker vastgesteld. De chemotherapie die bij kankerbehandeling gebruikt wordt is de meest lucratieve business, direct bedreigd door een goedkoop op natuurlijke planten gebaseerd alternatief.

 

Die bedreiging voor de winsten van Big Pharma kan een verklaring zijn waarom cannabis zo lang van de markt wordt gehouden. Maar volgens Pepper en andere waarnemers is de plotse druk voor legalisering nog het meest verdacht. Zij vragen zich af of Big Pharma concurrentie zou toestaan, als ze geen joker in de mouw hadden. Hoewel de beweging voor legalisering van cannabis al tientallen jaren gedragen wordt door de gewone mensen, duikt plots het grote geld op achter die eis, geld van enkele extreem rijke individuen, verbonden aan Monsanto, de grootste producent van GGO-zaden.

 

In mei van dit jaar deed de Duitse farmaceutische en chemiegigant Bayer AG, een bod op Monsanto. Beide bedrijven werken met extracten op basis van cannabis. Auteur Mike Adams waarschuwt: Met een cannabisindustrie die naar schatting meer dan 13 miljard dollar zal opbrengen tegen 2020 en daarmee één van de belangrijkste spelers is op de nationale landbouwmarkt, bestaat er weinig twijfel dat bedrijven als Monsanto op de trein springen zodra Uncle Sam beslist om het kruid van de Klasse 1 lijst te verwijderen.

 

Andere belangrijke Amerikaanse grondstoffen als maïs en sojabonen zijn respectievelijk voor 88 en 91 procent genetisch gemanipuleerd. Daarom, eens de cannabisindustrie vrijkomt, en dat zal zeker gebeuren, dan is er geen ontkomen meer aan en zal cannabis een geprostitueerd product worden van de waanzinswetenschap en de duistere corporatieve monopoliseringtactieken.

 

Nu de gezondheidsvoordelen van cannabis duidelijk gemaakt zijn, verschuift de strijd van de decriminalisering naar een strijd om wie mag kweken, verkopen, voorschrijven. Onder de bestaande Californische wetgeving kunnen patiënten als Pepper hun planten kweken en gebruiken zonder noemenswaardige kosten. Nieuwe wetsvoorstellen voor het legaliseren van marihuana voor recreatief gebruik leggen regels op die volgens tegenstanders de thuiskwekers en kleine landbouwondernemingen uit de markt zullen drukken. De strafrechtelijke sancties voor overtredingen zouden sterk stijgen. Dat kan uitmonden in een vervanging van de natuurlijke cannabisplant door gepatenteerde genetisch gemanipuleerde planten die jaar na jaar moeten aangekocht worden.

 

 

Ellen Brown is advocaat, oprichtster van het Public Banking Institute, en auteur van 12 boeken inclusief de bestseller ‘Web of Debt’. Meer van Ellen Brown vind je op:

http://www.counterpunch.org/author/ellen-brown/ en https://ellenbrown.com/

 

Lees verder deel 2: Monsanto, Bayer en de jacht op het cannabis monopolie