"Welkom" in de VS

 

door Farid Ghehioueche

Nederlandse vertaling en bewerking JosNijsten2005

 

Ter herinnering aan alle slachtoffers van de oorlog tegen drugs

 

Toen mij gemeld werd dat ik deel uitmaakte van de afvaardiging van de Europese coalitie van NGO's voor een eerlijk en efficiŽnt drugsbeleid (ENCOD), voor de internationale conferentie voor de hervorming van het drugsbeleid, georganiseerd door de Drug Policy Alliance (DPA) in Long Beach, was mijn enthousiasme compleet. Meer dan vijf jaar had ik naar dat evenement uitgekeken.

 

Na de kampanje van 2003 voor een evaluatie en bijsturing van de strategie "Een drugvrije samenleving, het kan", die bij een Speciale Zitting van de AlgemeneVergadering van de Verenigde Naties (UNGASS) in New York werd aangenomen, blijft deze gelegenheid een belangrijke bron van motivatie voor mij om de strijd voor de hervorming van het drugsbeleid voort te zetten.

 

Maar het liep anders: ik mocht de VS niet binnen. Ik wil mijn "bad trip to the USA" voor u samenvatten om deze "globale apartheid" aan te klagen.

 

Op 4 november verliet ik Parijs om in Londen aan de Global Hemp Festival in Wembley Park deel te nemen. Zondagochtend vloog ik naar San Francisco om een Franse vriend te bezoeken, twee dagen voor de conferentie in Long Beach. Ik weet nog dat, voor we landden in San Francisco, enkele Franse vrienden met zwarte humor tegen me zeiden "Laat ons hopen dat je levend terugkomt" en mijn vriend in San Francisco had me de raad gegeven "gewoon kalm te blijven en er zullen geen problemen zijn. Geef hen mijn adres en vraag hen mij even te bellen." Ik kon me onmogelijk voorstellen wat me ging overkomen.

 

Welkom in AmeriKKKa

 

Zondagnamiddag landden we in San Francisco. Na de eerste en de tweede controlepost te zijn gepasseerd, werd ik aan de derde tegengehouden. Twee douaniers begonnen nauwgezet mijn bagage te doorzoeken. Zij stelden een hoop vragen en terwijl mijn spullen ondersteboven gegooid werden wilden ze de reden kennen van mijn aanwezigheid op Amerikaans grondgebied. Omdat ik veronderstelde dat het om formaliteiten ging, beantwoordde ik al hun vragen. In mijn grote tas met kleren en persoonlijke zaken zaten ook de cadeautjes door het kindje van mijn vriend. In mijn rugzak met mijn laptop vonden zij al mijn documentatie over de conferentie in Long Beach en een aantal zaken die ik bijeengesprokkeld had in Londen op Global Hemp. Zij vonden zelfs sigarettenblaadjes - een zwaar crimineel feit - en een Cd-rom van het UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), "Praktische gids voor de nationale bevoegdheden in het kader van de toepassing van art. 17 van het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake de Drughandel", in het Frans, Arabisch, Chinees en Russisch. Verder nog DVD's over de kampanjes van ENCOD, "Ibogaine: le rite de passage" en "Green Avalance", een DVD over hennep die ik in Londen gekregen had.

In die zak zat ook een affiche van de Wereldmars voor Cannabis in mei 2004, waarvan de plooien verraadden dat die er al lang in zat samen met nog wat informatie over het huidige drugsbeleid.

 

Maar wat gebeurde er toen? Zij vonden in die zak ook iets kruidachtigs, type cannabis. In de plooien van de poster en op het cd-doosje van het UNODC vermoedden zij de aanwezigheid van cannabis en ik mocht hen volgen naar een nabije cel voor een lijfelijke controle. De kruidkruimels werden ondertussen aan een minutieuze studie onderworpen. Wie had verwacht dat ik mijn zakken had moeten stofzuigen vooraleer af te reizen...

Ik begon me ongemakkelijk te voelen. Het was alsof ik in een kafkaiaans universum terechtgekomen was. Ik herinnerde me "Midnight Express" maar maakte me geen zorgen want ik had niets te verbergen. "Alles in het hoofd, niets in de zakken."

 

Veel douaniers kwamen me bekijken in die cel. Ik voelde me als een dier in de zoo. Enkelen stelden me vragen, niemand wees me op mijn rechten... Ik probeerde geen "schandaal" te maken, ademde diep en bewaarde mijn kalmte.

Een van de hoofdopzichters, die eerder vriendelijk bleef tijdens de ondervraging, vertrouwde me na drie kwartier toe dat hij "als libertair" me kon verzekeren dat "velen onder hen ook positief zouden uitvallen bij een controle". Hij verklaarde uiteindelijk 0,0001 gram cannabis te hebben gevonden (ťťn tienduizendste van een gram!) en gaf me het resultaat van een positieve test van wat ze tussen mijn spullen gevonden hadden. Ik keerde onder zware begeleiding terug naar het tweede controlebureau waar ik zes uren gevangenschap zou ondergaan en waar mijn verklaringen werden genoteerd. De regels van het spel werden me nooit uitgelegd. Na een veertigtal minuten telefoneerde agent Sim Sam naar mijn vriend aan wie ik mocht zeggen "dat men mij over enkele minuten zou vrijlaten". Maar nog twintig minuten later vroeg een bewaker, ene mijnheer Lau, aan de agent om terug te bellen naar mijn vriend om het vertrek te annuleren... en dat mij de toegang tot de VS geweigerd was.

 

Ik realiseerde me dat mijn zaak slecht zou aflopen en ik wist echt niet wat te doen, noch hoe te reageren. Moest ik een "harde" houding aannemen? Me "hullen in stilzwijgen"? Of kon ik, zoals in Hollywoodfilms, een advocaat en een tolk vragen? Ik wist niet eens of dat nodig was... Had ik gewoon moeten zeggen: "Ik ben uitgenodigd op de conferentie van de DPA in Long Beach. Telefoneer naar Laura Kesselman of naar Ethan Nadelmann, punt."? In elk geval, voor een tienduizendste van een gram cannabis werd mij de toegang tot AmeriKKKa ontzegd.

 

Nultolerantie - globale apartheid

 

Ze hebben ook het rode doosje in beslag genomen dat ik van het Hennepmuseum in Berlijn gekregen had tijdens de laatste algemene vergadering van ENCOD. Ook de hennep vloeitjes die overal te koop zijn, werden aangeslagen. Zoals elke vreemdeling die het Amerikaans territorium wil betreden moest ik op een groene kaart JA of NEE antwoorden op een aantal vragen. Maar de verschillende wetten in de verschillende landen veroorzaken soms problemen bij het binaire invulsysteem. In het algemeen werden de vragen met NEE beantwoord, als ze niets te verbergen hadden tenminste.

 

Ze deelden mij mee dat ik punt "INA 212 (a)(2)(A)(i)(II)" overtreden had met het bezit van 0,0001 gram cannabis, een "substantie onder internationale controle". Het was voor mij dus onmogelijk om het VS-grondgebied te betreden. Een hogere ambtenaar moest de volgende ochtend een beslissing nemen in mijn zaak. Maar wie was hij of zij? Ik wist niets. Moest of kon ik beroep doen op een advocaat? Geen idee...

 

Terwijl ik mijn lange verklaring aflegde bij inspecteur Sim Sam hoorde ik een van de opzichters, van wie ik de identiteit niet kende, tegen haar zeggen: "Super, eindelijk hebben we hem." Gewoonweg omdat ik wilde antwoorden op vragen die verband hielden met mijn eerste veroordeling in Frankrijk in 1988, of was het 1989, of 1990? Ik herinner het me niet meer precies, het is te lang geleden. In die periode had ik geen vaste verblijfplaats en ik wil gerust toegeven dat ik dealde om in mijn eigen gebruik te voorzien. Het was een "zelfbedruipende activiteit" om sociale contacten te onderhouden, om te voorzien in het onderhoud en te delen met de vrienden en iets extra te verdienen indien mogelijk. Maar de Franse justitie is de Amerikaanse niet en ik wilde niet aanzien worden als crimineel of als delinquent omdat ik niet veroordeeld was. De beslissing van de rechtbank was opgeschort.

 

Rond middernacht, na een derde lichamelijke controle, moest ik mijn veters losmaken en afgeven, samen met mijn halskettingen en zelfs mijn oorbel. Ik kreeg handboeien aan en een ketting rond mijn heupen voor een rit van 40 minuten met de celwagen van het vliegveld van San Francisco naar de gevangenis van Santa Clara. De celwagens zijn wit en aan de buitenkant niet echt te onderscheiden van andere wagens. Doorheen de tralies voor het kogelvrije glas keek ik naar buiten. Een grote woestijn met brede autobanen en grote wagens. Ik was geketend en het uitzicht deprimeerde me nog meer.

 

Agent Guererro zei me dat hij me liever niet gearresteerd en geboeid had, maar hij had zijn orders... Hij had een zware muziekinstallatie die "Music for the Masses" van Eminem speelde. Mijn eerste stukje muziek in de VS. Ik verkoos dat boven het muzikale behangpapier.

 

En nogmaals werd ik afgetast en gecontroleerd voor ik het commissariaat van Santa Clara mocht binnengaan. Ik voelde me als een worm, of eerder als een laboratoriumrat waarop geŽxperimenteerd werd. Van menselijkheid ontdaan, volgde ik de groene lijn en stopte aan het tweede bureau. Ik stond recht, de armen gestrekt langs het lichaam, voor de "voorlopige inschrijving". Ik ging zitten op stoel nummer 39, stond weer op en volgde de groene lijn tot aan de blauwe stoel.

 

Ik nam plaats om me te laten fotograferen waarna nogmaals een digitale vingerafdruk werd gemaakt. Daarna werd ik door een agent in cel nummer 3 opgesloten. Ik probeerde nog een eigen cel te krijgen, maar protest was voor dovemansoren.

 

A salaam aleikum

 

In de cel lagen twee mannen te slapen. Links leunde iemand tegen de muur. Drie anderen aan de rechterkant waren aan het praten. Om de koude te weerstaan was een man met hoofd en opgetrokken benen in zijn T-shirt gedoken. Ik had het ook koud. Ik had een kleine zitplaats naast een Marokkaan, met wie ik Frans kon spreken. Hij werd al snel weggehaald. Drie anderen verlieten de cel een uurtje later. Dan, beetje bij beetje, werd de cel gevuld met jongeren die nogal paniekerig leken te doen over hun gele formulier. De oudere "Ragazzo Giuliani", die in zijn T-shirt zat te bibberen, probeerde hen te kalmeren en vertelde zijn verhaal. Ik vertelde hen op mijn beurt over de 0,0001 gram cannabis die als drogreden gebruikt werden om mij de toegang tot het land te ontzeggen. Ze lachten zich te barsten. Zij hadden hun veters nog, de mijne waren weggenomen. Was ik dan zo een groot gevaar?

 

En weet je wat? Gek genoeg vond ik in die cel een klein plastic buisje met een gram crackcocaÔne. Als de Amerikanen wiet zouden legaliseren, zouden ze hun harddrugepidemie kunnen indijken. "Regazzo Giuliano" rolde een rietje met een geel formulier dat op de grond lag, snoof een lijntje en stak de rest in zijn schoenen.

 

Om zeven uur zaten we met dertien opeengepakt in de cel. Samen met vier anderen moest ik weer "de groene lijn volgen, tot aan het groene hokje. We kregen twee sneetjes brood met kaas en een plastic beker met twee pakjes sinaasappelsap. Daarvan konden we genieten in de "felony cell" waar een katholieke zender een trainingsprogramma voor bijbelaars uitzond.

 

Na die slaapverwekkende katholieke priester kwamen enkele lotgenoten de cel binnen en zapten naar "24 hours" (ik leerde later dat dit de eerste antiterroristische Amerikaanse serie was). Ik probeerde te telefoneren, maar dat lukte niet. Ik had mijn boekje niet en kreeg geen verbinding met BelgiŽ of met Frankrijk. Om 8u30 werd me gezegd de groene lijn te volgen tot aan het groene hokje. Daar werden mijn lichaamsholten nog eens doorzocht en ging ik met de anderen in de rij staan. We gingen allemaal teruggestuurd worden naar ons land van herkomst, voor mij Frankrijk dus.

 

En weer zaten we in de witte van, reden langs de Elmwood gevangenis om een Ghanees op te pikken die teruggestuurd werd na drie weken gevangenis. Hij weende omdat zijn papieren verdwenen waren.

 

Toen we rond 11 uur op het internationale vliegveld van San Francisco waren aangekomen, moesten we per twee uitstappen. Mijn gezel, een IndiŽr of Pakistaan, en ik werden elk in een andere richting weggeleid, de polsen geboeid. Ik belandde uiteindelijk in het tweede controlebureau waar ik moest wachten tot 17u30 voor mijn terugkeer.

Een detail dat me shockeerde was dat er bij de opzichters drie waren die dezelfde gouden zegelring droegen met een mooie steen uit pure jade erin. Ik stel me voor dat die stenen, mogelijk van Birmaanse afkomst, het voorwerp uitmaken van een internationale trafiek. Ik probeerde te weten te komen of er een mogelijkheid tot herziening van mijn deportatie bestond en vroeg een van de opzichters om te telefoneren. Maar jammer genoeg beantwoordde niemand zijn oproepen en hij kwam terug met een biljet voor het vliegtuig dat me terug naar Londen zou brengen.

 

Het is in mijn ogen de concretisering van de "nultolerantie" die ik meemaakte. Om in de toekomst nog terug in de VS binnen te mogen heb ik een visum nodig. De veiligheidsdiensten hebben nu mijn dossier met een nummer en digitale vingerafdrukken. (stuk 1 Ė stuk 2 Ė stuk 3 Ė stuk 4 Ė stuk 5)

 

Een drug tegen de oorlog

 

Tijdens mijn gesprek met de bewaker (die erg geÔnteresseerd was in de Franse cultuur en met wie ik me op mijn gemak voelde) zei ik dat ik het heel bizar vond dat ik in CaliforniŽ voor 0,0001 gram cannabis uit het land gezet werd terwijl ik op weg was om deel te nemen aan de conferentie in Long Beach voor de hervorming van het internationaal drugsbeleid. Ik legde hem uit dat ik de kosten van mijn vliegtuigticket en de annulering van de geboekte vlucht wilde terugkrijgen van de VS omdat zij mij de doorreis verhinderd hadden. Maar daar kwam niets van, ik kreeg een bol Chinese noedels en een pakje sojamelk waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken was. Hij vertelde me over wat er in Frankrijk gebeurd was tijdens het weekend, de oproer rond Parijs. Hij stelde me vragen over Frankrijk, over de Franse cultuur, over de mensen. Hij vertrouwde me toe - alsof hij zijn geweten wilde terugkopen - "de water- en luchtverontreiniging, de armoede en de nucleaire bedreiging van de vrede, zijn de voornaamste bronnen van ongerustheid voor de komende generaties en ik weet dat wij, de Verenigde Staten, niet doen wat we moeten doen voor de planeet." Het stelde me toch min of meer gerust dat sommige van mijn bewakers gevoelig waren voor vragen over de buitenlandse politiek van hun land.

 

Ik heb geprobeerd om hem uit te leggen dat dezelfde problemen zich manifesteren met het huidige drugsbeleid van de Verenigde Naties dat onder druk staat van de VS. Ik legde hem uit dat sommige drugs niet altijd zo schadelijk zijn als men wil doen geloven en dat we misschien binnenkort in de mogelijkheid zijn om met cannabis (hennep) het hoofd te bieden aan de milieu- en petroleumcrisis door de productie van olie, textiel en nieuwe vezels.

 

En nog belangrijker zijn de vooruitzichten op de behandelingsmethoden met cannabis van verschillende ziekten zoals multiple sclerose, glaucoom, de ziekte van Alzheimer, de ziekte van Parkinson, enz... De argumenten ten voordele van cannabis zijn ook van toepassing op het cocablad dat door de cocaboeren anders kan aangewend worden dan als grondstof voor de drugsindustrie. Ik vertelde hem ook dat de huidige basis voor het Amerikaanse drugsbeleid niet deugt omdat het niet gebaseerd is op wetenschappelijk aangetoonde hypothesen, en dat daarmee alleen maar wat ik noem "de georganiseerde criminaliteit" gevoed wordt.

 

Ik stelde in alle oprechtheid nog de vraag of een "drugsvrije wereld" wel mogelijk is als zelfs in de gevangenissen de criminaliteit en het drugsgebruik voortgezet wordt, als zelfs bij justitie en politie mensen zijn die in hun privť-leven de wetten overtreden die ze aan anderen opleggen? We moeten de criminalisering van de sociale normen bestrijden. Geen misdaad zonder slachtoffer.

 

Tenslotte probeerde ik hem uit te leggen dat de zogenaamde nultolerantie een nieuw soort delinquenten creŽert, een jongere groep. En dat misstappen van jongeren niet enkel op een repressieve manier moeten worden benaderd, maar ook via de educatieve weg. Dit gaat verder dan preventief optreden tegen criminaliteit en kan beschouwd worden als het leren opbouwen van relaties in plaats van het opleggen van wetten. Het gaat om de aandacht die aan jongeren geschonken wordt en over hun deelname aan een maatschappij waar ze respect verdienen en waarop ze trots kunnen zijn. Dat zal vruchten afwerpen.

 

Jongeren zoeken in 't algemeen bevestiging bij volwassenen. Maar de "nultolerantie" bedreigt de familiewaarden omdat politie en justitie de controle over de kinderen overnemen. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat een groot deel van het banditisme zijn wortels heeft in de politieke kronkels en in het huidige systeem waarin "de wet van de sterkste ten koste van de zwakste" geldig is.

 

Als je naar de jongeren luistert dan weet je dat hun wensen totaal tegengesteld zijn aan die waarden. Zij zijn eigenlijk overgestresseerd door hun leefomgeving die in verval is. Ze zijn teleurgesteld omdat ze al vroeg ervaren dat de regels binnen de maatschappij meedogenloos zijn en niet bijdragen tot sociale rechtvaardigheid.

 

Daarom is drugsgebruik zo algemeen verspreid onder de jongeren. Zij willen hun plezier hebben, zelfs al moeten ze daar hun leven voor riskeren.

 

Ik probeerde ook duidelijk te maken dat de concrete effecten van legale drugs meer en meer onrust opwekken. Onderzoekers hebben aangetoond dat veel jongeren met zelfmoordneigingen, jongeren die seriemoordenaars werden, sinds hun kindertijd behandeld werden voor hun overactiviteit waarmee ze hun ouders de muren opjaagden.

En dat is een belangrijk punt waarmee we rekening moeten houden: een aantal legale drugs brengt de jongeren in gevaar. Bepaalde pijnpunten in de maatschappij zouden efficiŽnt aangepakt kunnen worden indien illegale substanties anders zouden bekeken worden: milieubeheer, lichaamsverzorging, economische en politieke stabiliteit, legale inkomsten voor ontwikkelingslanden, enz...

 

Wat ik probeerde te zeggen was dat ik opnieuw een zware ongerechtigheid voelde opwellen tegen de beslissing die buiten alle proporties was. Een dergelijke belachelijke reden om de toegang tot het VS-grondgebied te weigeren, hoort thuis in het Guinness Recordboek. Ik wees er hem op dat er effectief zo een twintig agenten met mijn zaak bezig waren sinds het begin van de miserie. Hoeveel echte smokkelaars en potentiŽle terroristen hebben van de afwezigheid van een agent aan de controlepost, gebruik kunnen maken?

 

Ik zei hem dat ik ijverde voor de hervorming van het drugsbeleid, waarmee ook de efficiŽntie van de grenscontroles op werkelijke risico's gediend is, zonder misverstanden en zonder onrechtvaardige repressie.

 

Er is verandering mogelijk

 

Zeker, het is evident dat de onderliggende reden om het verbodssysteem te behouden moet gezocht worden in de controlemogelijkheid die het verbod aan politie en justitie biedt ten overstaan van "risicogroepen". Het is voor velen ook evident dat het drugsverbod een totale mislukking is en blijft.

Het is thans algemeen bekend dat een ernstig drugsbeleid wetenschappelijk moet aanvaard zijn en dat voor de organisatie van een ernstige preventie het spoor van een legale regeling moet gevonden worden om het fenomeen aan te pakken.

 

Dat kan niet met legaliseren alleen. De grote uitdaging is van educatieve aard en meer bepaald de aandacht van de gebruikers voor wat drugs zijn en welke werking ze hebben, via geverifieerde informatie. Er is nog een andere belangrijke uitdaging en die bestaat erin de witwascircuits van het vuile geld uit te roeien. Zij vormen een bedreiging voor de burgerlijke vrijheden in de greep van de corruptie.

 

Tegen 2008 moeten we een coalitie van landen vormen die een volledige herziening van het huidige desastreuze beleid vooropstellen en een nieuwe, meer pragmatische strategie volgen die niet gebaseerd is op morele taboes.

In december 2004 stemde het Europese parlement een advies voor een nieuw actieplan dat van toepassing is tot 2009. Het advies werd compleet genegeerd door de Europese Commissie. Die stemming is belangrijk omdat in zeven pagina's het rapport in grote lijnen een juist en efficiŽnt drugsbeleid volgt waarin het belang van de gebruiker en zijn omgeving centraal staat.

 

Met ENCOD hebben we in september de kampanje gelanceerd "Freedom to Farm", voorafgegaan in 2003 door de actie "Spreading Seeds" waarin voor het opnemen van burgerorganisaties in het politieke debat binnen de Europese Unie geijverd wordt. We zijn nu zover dat dit debat kan plaatsvinden in Wenen in 2008. Op die bijeenkomst is het mogelijk om de aanvaarding van het model dat door Amerika opgelegd wordt, te weigeren. Dat kan als Europa en een aantal andere landen willen samenwerken. Dat zijn onder meer Brazilie, Canada, Australie, Zwitserland en zelfs China, India en Rusland.

Welkom thuis

 

Ik ben terug in Frankrijk en de gebeurtenissen van de voorbije dagen schieten me door het hoofd. Op dat ogenblik verklaart de minister van binnenlandse zaken met volle overtuiging voor de verzamelde massamedia dat de rellen georganiseerd zijn door trafikanten en dealers die hun territorium willen beschermen tegen de aanwezigheid van politie. Uit de mond van onze verantwoordelijke politici klonk het alsof duizenden Tony Montana's de Franse straten integraal in bezit hadden genomen en alsof alle jongeren galeiboeven waren. In feite was het niet meer dan een vraag om respect en een verzet tegen de sociale ongelijkheid. Alle jongeren zijn hetzelfde, of ze nu in Parijs of in Santa Clara CaliforniŽ wonen. Ze willen goede levensomstandigheden, erkenning en zij verkiezen vooral te overleven op een legale manier.

 

Het is duidelijk dat weldra de crisis zal uitbreiden want de eisen van de actievoerende jongeren zijn ook de eisen van een groot deel van de bevolking die er na dertig jaar loze politieke beloften ook genoeg van hebben.

Sommigen zullen zeggen dat het erger zal worden maar laat ons hopen dat de protesten gehoord worden en dat we in staat zullen zijn te herademen. Noem het geen revolutie, alleen een deur die opengaat en waarachter de grondslag van de ontevredenheid kan gevonden worden.

 

De auteur

 

Farid Ghehioueche, geboren in 1971, woont in Parijs. Franse nationaliteit, dubbele cultuur en religie (moslim, katholiek) door de nationaliteit van de ouders (Algerijn, FranÁaise) en hun origine (Afrikaans, Europees). Cannabisgebruiker sinds zijn 15 jaar. Tien jaar in Frankrijk actief in de hervormingsbeweging voor het internationaal drugsbeleid. Werkte mee aan diverse projecten die met het drugsbeleid verbonden zijn: Ligne Blanche, Marche Mondiale du Cannabis, CIRC Paris. Farid is lid van Les Verts (Franse Groenen) waar hij belast is met de nationale werkgroep "Drogues". Hij werkt al een jarenlang met ENCOD en werd er in 2002 lid van de beheerraad. In 2004 werd hij voorzitter. Hij aanvaardde ook het voorzitterschap van de vereniging "Info Birmanie" die deelneemt aan de activiteiten van het Europese netwerk voor Birma en van het Internationale Steunfonds voor de Democratie in Birma. Hij nam deel aan het Sociaal Europees Forum te Parijs en Londen en aan het Wereldforum in Mumbay en Porto Alegre. Hij ging naar de VS als afgevaardigde voor ENCOD op de conferentie in Long Beach.

 

Interview met Farid op http://www.vivre-a-chalon.com/lire_Interview-Farid-GHEHIOUECHE--liste-Chalon-Oxygene,230324e9f60ce002e5182e7b99a8a59b6d865a12.html

http://cannabissansfrontieres.org/ - VIDEO https://www.youtube.com/watch?v=XOJagHp8K2o